Op hun tweede album A Taste of Possibility laat het Franse trio Keep Dancing Inc. ons niet doen wat ze met hun naam beloven: 42 minuten lang dansen. Dat is misschien teleurstellend. Een single als Radio en ouder werk doet ons namelijk uitzien naar een album dat ergens zweeft tussen funkende disco en zweterige jaren tachtig electro. Ook de door de leden genoemde inspiratiebronnen doen vermoeden dat je zo’n plaat in het vooruitzicht hebt: LCD Soundsystem en New Order bijvoorbeeld. En wat zij onlangs live in Nederland lieten zien en horen sprak ook tot de verbeelding en deed ons uitkijken naar dit album. Maar wat Louis de Marliave, Joseph Signoret en Gabrielle Cresseaux ons voorzetten is een wel erg afwisselende maaltijd waarop het ook niet altijd fijn dansen is.

Het album opent met een introspectief instrumentale track die veel kenmerken vertoont van wat New Order ooit deed. Daarna ga het roer faliekant om en belanden we in single, titel- én prijsnummer op de plaat A Taste Of Possibility. Een swingende disco-kraker met Nile Rodgers-gitaarlicks, tapijtjes synths, smakelijke samenzang en een vette productie die past bij wat je in de jaren tachtig in de hitparade hoorde. Keep Dancing Inc. kruipt met deze sound dicht tegen het werk van het Duitse Roosevelt aan. ‘So far so good‘, denk je, nog in het verwachtingspatroon dat we 42 minuten lang gaan dansen. Maar opnieuw gaat het roer om en volgt de track Murderer Mourns Again die dwarser uit de verf komt en met zijn wendingen eerder aan Sparks doet denken. Wéér gaat het roer om en komen we in Chinese Town terecht, een soort artrock ballade met weliswaar smakelijke elektronica, maar intussen ver verwijderd van de beloofde dansvloer. Can’t Get You Out Of My Head is een middelmatig popliedje, en als You’re My Healthiest Addiction dan ook nog eens een slecht gezongen liefdesliedje met een toch fantasieloze titel blijkt, nota bene geïntroduceerd met een akoestische gitaar, bevinden we ons ogenschijnlijk in een neerwaardse spiraal.

Radio sluit het album af, en is samen met het titelnummer de sterkste track op het album van een band die misschien nog wat te weinig koersvast is om een sterk album te maken, met een naam die verwachtingen wekt die het trio niet waarmaakt.