Ruim tien jaar geleden brak Het Zesde Metaal door in thuisland België. De band rond frontman Wannes Capelle was toen reeds vijf jaar actief en stond naar aanleiding van het debuutalbum uit 2008 ook in Nederland op de planken, o.a. als voorprogramma van Roosbeef, waarvan Cappelle destijds ook lid was. Uit dezelfde gelederen maakten gitarist/toetsenist Tom Pintens (Zita Swoon) en drummer Tim Oosten de overstap naar Het Zesde Metaal. Samen met gitarist Filip Wauters (Arno, Admiral Freebee) en bassist Robin Aerts, maakte de band furore in thuisland België, maar een doorbraak in Nederland bleef nochtans uit. Zal Het Langste Jaar het welverdiende keerpunt zijn?

Hoewel de omstandigheden waaronder Het Langste Jaar vorm kreeg allesbehalve ideaal waren, haalden ze wellicht het beste in de band naar boven. Medio 2022 bleek dat Tom Pintens ongeneeslijk ziek was. In plaats van bij de pakken neerzitten, inspireerde dit de band om nog één keer gezamenlijk te schrijven en op te nemen, met Pintens in de rol van producer. Een maand na de opnames stierf hij op 48-jarige leeftijd. 

Met dit gegeven in het achterhoofd klinkt albumopener Nog Maar Begonnen ineens minder als een liefdesliedje en meer als een afscheidslied. Melancholisch, in plaats van hoopvol, zonder dat het afbreuk doet aan de schoonheid. Het is een uitstekend voorbeeld van de melodieuze nummers en de geraffineerde arrangementen die volgen. Den Tijd Die Ons Nog Rest, behoeft nauwelijks uitleg en hoewel het sappige West-Vlaams soms lastig is verstaan voor nen ‘Ollander is laat ‘we hebben geen seconde te verliezen’ geen ruimte voor twijfel. 

Het zal het dialect zijn, dat ervoor zorgde dat Het Zesde Metaal in Nederland nauwelijks voet aan de grond kreeg. Doodzonde, want aan de muziek en de teksten kan het niet liggen. Het Langste Jaar is daarvan het ultieme bewijs. Neem Alles Moet Veranderen, dat lijkt gebaseerd op een uitspraak van de in Rotterdam geboren schilder Willem de Kooning, getuige een zin in het refrein: ‘maar alles moet veranderen, als je wilt dat alles hetzelfde blijft.’ Of neem kunstwerk,  Geweun Nen Dag, dat verhaalt van de diagnose van Pintens en dat hartverscheurende zinnen bevat als ‘hoe zeg je zoiets aan een kind?’ en ‘dat is nieuws voor anderen’. Onvoorstelbaar hoe men dit met droge ogen heeft kunnen opnemen, lastig om met droge ogen te beluisteren. Het is het langste nummer van Het Langste Jaar en voor mij onbetwist het hoogtepunt van deze plaat, zowel qua opbouw als intensiteit. 

Het zesde album van Het Zesde Metaal wordt afgesloten met titelnummer. Mocht nog niet duidelijk zijn dat Het Langste Jaar in feite een requiem is, een verzameling elegieën, dan moet het kwartje nu toch wel vallen. Hoewel zanger Wannes Cappelle het lied schreef naar aanleiding van de herdenking van de sterfdag van een familielid, past het naadloos bij de overige nummers op het album. Zesde Metaal neemt op gepaste wijze afscheid van een vriend, een gewaardeerd bandlid en een prachtige muzikant.  Jammer, dat hij het verschijnen van dit album, een geheide kans op doorbraak in Nederland, niet heeft mogen meemaken.