Mooi moment onlangs in een tv-interview van Theo Maassen met Kamagurka: samen komen ze als het ware tot een oplossing voor de vraag wat kunst nu eigenlijk is. Ze trekken de conclusie dat je je remmingen moet uitputten, en dat dan pas interessant wordt wat je maakt. Creëren in vrijheid. Los van remmingen, vaak geworteld in rigoureuze en voor het blote oog onzichtbare socialisatie. Ga er maar aanstaan. Het is weinigen gegeven. Als dat lukt, wordt het misschien iets dat je ‘kunst’ zou kunnen noemen.

De gedachte dwaalt luisterend naar het nieuwe album van The Homesick af naar het genoemde tv-moment. Natuurlijk is ook de muziek van The Homesick – het trio met Friese wortels en toch eigenlijk al lange tijd ‘love babies van de Nederlandse alternatieve scene – geworteld in de tradities van de popmuziek, maar daarbinnen wisten ze al twee albums een eigen smoel te ontwikkelen. Zelfs vanuit de VS viel het op en was het in 2020 groot nieuws dat Sub Pop het tweede album The Big Exercise van de band uitbracht.

Daar sta je dan, op het schild gehesen. Er zullen heel wat muzikanten zijn wiens hoofd op hol zou slaan met zo’n aansprekend succes. En niet meer in staat om nog vrij te denken en eens een gokje te wagen. Niet Jaap van der Velde, Elias Elgersma en Erik Woudwijk. Zij komen in 2023 met een album dat grotendeels vooral niet lijkt op de muziek waar ze dat succes mee boekten. Meest opvallende feit: de gitaren zijn ingeruild door toetsen. Maar als je goed luistert, is het toch onmiskenbaar The Homesick.

Het derde album van The Homesick heet doodeenvoudig The Homesick, en daarop zijn nauwelijks gitaren te horen. De tien liedjes zijn gebaseerd op toetsinstrumenten. Het drumwerk van Woudwijk is steeds functioneel, en daarmee bijna onopvallend aanwezig. De nummers schieten in stijl en sfeer alle kanten op. Soms lijkt het alsof we in een kermis terecht zijn gekomen – luister naar Acrobaat – en schijnt het campy solowerk van Elgersma onder de naam Huub Prins door de kieren van de noten heen. Opener Silhouettes is dan weer een levensgevaarlijke oorwurm dankzij het herhalen van de titel; we hoorden het eerder dit jaar live en was toen al als een ouderwetse ponskaart in ons brein genageld. From The Margins Of Another World heeft een stevige psychedelische saus, in Trois worden we nota bene getrakteerd op regelrechte reggae, en af en toe slaat de band precies de juiste melancholische noot aan om kippenvel te verwekken.

Twee dingen vallen samenvattend op in het nieuwe werk van The Homesick: melodieus is het heel sterk, en dat was eerder misschien juist een Achilleshiel. Soola bijvoorbeeld blinkt in dat opzicht uit en Milimetric is een regelrecht pophitje. Die overkoepelende indruk wordt in de hand geholpen door de beter verzorgde zang van Elgersma en Van der Velde, waardoor de melodielijnen nu goed uit de verf komen. Ten tweede is het album van a tot zet verrassend, op het verbluffende af.

En daarmee is de cirkel rond. Want los van wat er was – van Sub Pop is nooit meer wat vernomen – hebben de drie nuchtere Friezen gewoon gedaan waar ze zin in hebben. En dat leidt tot muziek die los lijkt van elke remming van ‘hoe het hoort’ of ‘wat wordt verwacht’. Maar net als hun voorgaande werk is het boeiend en bij vlagen meeslepend. Misschien zal het wat fans van het oude werk afstoten, maar ook daar lijken de drie niet om te malen. Hulde! Het lijkt wel kunst.

Lees ook de uitleg van Jaap van der Velde over de koerswijziging van The Homesick

The Homesick speelt vrijdag 8 september in Vera, Groningen en is 20 en 21 oktober te zien tijdens Left of the Dial