Lowlands betekent min of meer de afsluiting van het zomerreces. Als je in de muziekindustrie werkt, is de kans groot dat dit de plek is waar je iedereen voor het eerst weer ziet. Er komen zoveel bekenden, dat je zeker minimaal veertig keer beleefdheden over de vakantie moet uitwisselen. 

Ik vind dat eerlijk gezegd zonde van de tijd.

Als je echt iets heel spectaculairs heb meegemaakt, wil ik het natuurlijk graag horen. Maar het gros van de mensen komt toch niet veel verder dan ‘het weer was prachtig, we hebben lekker gegeten en we zijn helemaal uitgerust.’ Veertig mensen die je dat vertellen. Dat duurt ongeveer net zo lang als het debuutalbum van The Ramones. 

Ik weet wel waar ik liever naar luister. 

Wat mij betreft doen we het dit jaar dus anders en begint iedereen het postvakantiegesprek met een leuk feitje:

‘Wist jij dat er bij onze platenmaatschappij een team hele dag niks anders doet dan data analyseren en op basis daarvan bepaalt wat de nieuwe single van een artiest moet worden?’   

‘Ik ben er deze zomer achter gekomen dat als je in Duitsland in een kraakpand optreedt, mensen heel boos worden als je als man zijnde je shirt uitdoet.’  

‘Zal ik jou eens vertellen wat het programmabudget van Glastonbury is?’

Mijn aandacht zou je meteen hebben. 

Bovendien kunnen we dan ook het gênante moment voorkomen waarop ik vertel dat ik niet weg ben geweest. Volgens mij hebben mensen meer begrip voor een heroïneverslaving dan voor een overgeslagen vakantie. 

Nu weet ik ook wel dat ik in mijn eentje deze week de sociale wetten van de wereld niet ga veranderen, dus hier alvast mijn antwoord op de onvermijdelijke vakantievraag:

‘Ja, ik ga heus nog wel een keer, maar ik was deze zomer even druk met andere dingen. Zullen we het nu gewoon weer over Left of the Dial hebben?’

Minke Weeda