Wat is er lekkerder dan tijdens een hittegolf nieuwe chille platen te ontdekken? Hieronder volgt een suggestie. Check ze allemaal!

PJ Harvey – I Inside the Old Year Dying
Je moet toch onwillekeurig even terugdenken aan die eerste kennismakingen met PJ Harvey en het ruige ongepolijste van haar songs en de sound. Na al die jaren, en nu haar tiende solo studio-album, blijft zij boeien. I Inside the Old Year Dying is veel kleiner in sound, juist het tegenovergestelde van het ‘in your face’ van Dry of Rid Of Me, alsof ze je intieme zaken in je oor wil fluisteren. Met van die liedjes die op het eerste gehoor een beetje raar en onheilspellend zijn, maar dan diep onder je huid gaan kruipen. Opnieuw – uiteraard – prachtig. (Partisan Records / [PIAS])

Delilah Holliday – Invaluable Vol.1 (ep)
Dat het niet lang hoeft te duren om ergens door te worden gegrepen bewijst DIY-artiest Delilah Holliday met het eerste deel van een tweeluik. De ep Invaluable Vol.1 is een onschatbaar leuk kleinood voor wie houdt van downtempo elektronische artpop die is gekruist met triphop. Het resultaat is een zestal liedjes, die aan de ene kant worden gekenmerkt door relaxte, dromerige synths en aan de andere kant door een onweerstaanbaar ritme en fijne dansvloerbeats, zoals al goed te horen was op de onweerstaanbare singles Silent Streets en Everything I Ever Wanted. Luister echter vooral ook naar Burn Money en wedden dat je net als wij reikhalzend uitkijkt naar Volume 2? (One Little Independent Records)

Lifeguard – Crowd Can Talk / Dressed in Trenches
Lifeguard werd in 2019 opgericht in Chicago en bestaat uit Asher Case (bas, zang), Isaac Lowenstein (drums, percussie), en Kai Slater (gitaar, zang). Het is een jonge band, maar ze hebben al een plaats gevonden in de voorhoede van een belangrijke opkomende muziekgemeenschap in hun woonplaats. Crowd Can Talk werd oorspronkelijk in de zomer van 2022 uitgebracht door het label Born Yesterday uit Chicago. Via Matador Records wordt het opnieuw uitgebracht in combinatie met Dressed in Trenches dat vijf gloednieuwe niet eerder uitgebrachte nummers bevat. Liefhebbers van noisy, retro en postpunk-achtige rammelrock vallen door deze dubbeluitgave met hun neus in de boter, want beide ep’s liggen heel erg in elkaars verlengde. Ze werden weliswaar opgenomen in aparte sessies, maar in dezelfde studio en met dezelfde technicus binnen een tijdsbestek van nog geen jaar. (Matador Records)

Anohni and the Johnsons – My Back Was a Bridge For You To Cross
Grappige verrassing, toch. Na Antony and the Johnsons was er Anohni (voorheen bekend als Antony Hegarty), en nu de terugkeer van de Johnsons. En dat levert kippenvelontlokkende momenten op. My Back Was a Bridge For You To Cross moet je misschien maar zien als een soul-album, van nu. De plaat begint jazzy met It Must Change, maar laat je daar niet door on de war sturen; het is een van de manieren waarop Anohni samen met The Johnsons uiting geven aa n wat ze ons willen vertellen. Prachtig springen er Can’t, Why Am I Alive Now en Rest uit, songs die werkelijk bol staat van de doorleefde soul. Prachtig luisteralbum. (Rough Trade, Konkurrent)

Lucinda Williams – Stories From A Rock N Roll Heart
Het zal je maar gebeuren. Je bent gelauwerd artiest en dan krijg je een beroerte, waardoor je geen gitaar meer kunt spelen. Het overkwam Lucinda Williams in november 2020. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en reeds ten tijde van de Coronapandemie bracht zij een serie tribute albums die lieten horen welke muziek haar heeft beïnvloed. En nu is er dus zelfs een nieuw album met nieuw eigen werk. Ze kreeg hierbij hulp van o.a. leden van Tom Petty’s Heartbreakers en The Replacements. De meest opvallende gasten zijn echter Bruce Springsteen en Patti Scialfa (E Street Band) die beide te horen zijn op New York Comeback. Luister echter vooral ook naar de titelsong, met wederom een bijdrage van The Boss, en Stolen Moments, een ode aan Tom Petty. (Highway 20 Records / Thirty Tigers

Penguin Cafe – Rain Before Seven
Penguin Cafe, een collectief rondom de Engelse componist Arthur Jeffes, maakt muziek die het midden houdt tussen avantgardistische kamermuziek en ambient neo-klassieke lounge. Het is zowel een vervolg op als een tribute aan de muziek die zijn vader, Simon Jeffes, maakte met de avant-pop band Penguin Cafe Orchestra. Op Rain Before Seven staan weer tien oorstrelende instrumentale composities die wellicht iets meer uptempo zijn dan op voorgaande albums. Dat neemt echter niet weg dat Penguin Cafe toch weer een fijne kalmerende invloed heeft. Luister maar eens naar het door viool gedomineerde Galahad, het folky Goldfinch Yodel of de neoklassieke albumopener Welcome To London met Afro-Cubaanse invloeden. Begin daar trouwens maar gewoon mee, sluit je ogen en verwonder je na afloop van het album dat er een klein uur is verstreken terwijl de tijd toch even leek stil te staan. (Erased Tapes / Konkurrent)

African Head Charge – A Trip To Bolgatanga
Wie bij het zien van de naam African Head Charge direct denkt, ah! Adrian Sherwood, hoeven we hier niets meer uit te leggen. Wie blanco is: African Head Charge is de naam van een project met maar twee vaste leden: de Jamaicaanse percussionist Bonjo Iyabinghi Noah en de Engelse dub-producer Adrian Sherwood. Die laatste tekent al decennia voor de meest uitgesproken vette dub-reaggae. Met African Head Charge schuift steeds weer een andere groep muzikanten aan met altijd weer interessante polyritmische platen. Zo ook hun eerste album in 12 jaar A Trip To Bolgatanga. (Warp Records, V2)

Thala – In Theory Depression ep
Daar hebben we er weer een: in het rijtje Soccer Mommy, Snail Mail, Blondshell, Ellis en ga zo voort schuift ook Thala aan: een in Duitsland geboren maar in Canada opgegroeide singer songwriter die nu in Londen woont. En ze maakt liedjes in een traditie van jaren negentig indie met referenties naar Mazzy Star en de melancholie van Juliana Hatfield. Op In Theory Depression legt ze haar gevoelsleven bloot in zes prima liedjes. (Fire Records / Konkurrent)