In krap anderhalve minuut bouwt Squid op tot een pulserend ritme, koebellen klateren, en Ollie Judge zingt voor zijn doen heel beheerst ‘To live inside the frame, and forget everything, a swing inside a dream, and all they’ll do is scream‘. Welkom in O Monolith, de wereld die Squid schept op hun tweede plaat. In acht nummers die op één uitzondering na allemaal rond de vijf minuten klokken, laat de band uit Zuid-Londen ons alle hoeken zien en het is daarom niet voor de ‘faint hearted’. Niet in de zin dat Squid in volume of intensiteit klappen uitdeelt, het zit ‘m meer in de soms onnavolgbare wendingen en complexe structuren. Net als voorganger Bright Green Field pakt Squid weer niet uit zoals je misschien had geëxtrapoleerd aan de hand van hun eerste singles en ep’s. Toen leek het nog een Britse versie van dansbare postpunk a la LCD Soundsystem te worden. Maar daar is het gezelschap rond drummer en zanger Ollie Judge veel te dadaïstisch voor.

Het is werkelijk alsof we in het spreekwoordelijk konijnenhol donderen en pardoes in een wereld belanden waarin maar weinig zo is geregeld als we gewend zijn. Dat maakt het beluisteren van O Monolith uitdagend en avontuurlijk. Niets voldoet aan de conventies van het liedje, maar Squid plakt sferen en geluiden aan elkaar, bouwt op in volume of intensiteit en schept zo een kleurrijk uitzicht. Het zijn daarom geen liedjes die je na een keer beluisteren in je kop blijven plakken, ze vergen arbeid zijn weerbarstige groeiers.

Er is ten opzichte van de voorganger wel een in het oog springend verschil en dat is te herleiden naar de productie. Weer heeft uiteraard Dan Carey (Speedy Wunderground) bij het opnemen achter de knoppen gezeten. Dat vertaalt zich in een aangenaam direct geluid, dat de indruk wekt alsof je erbij bent in de studio. De instrumenten klinken natuurlijk. Na de opnamen is John McEntire (Tortoise) ermee aan de haal gegaan en heeft de plaat gemixt. Die heeft het geluid groter gemaakt, minder direct gemaakt, meer lucht erin. Het is smaakzaak of dat laatste de sound van Squid nu wel dient.

Of deze plaat gewoon ‘bonkers’ is of juist geniaal, moet de tijd uitwijzen; de tijd die je nodig hebt om het te gaan waarderen.