Classic Water – Concrete Pleasures

Soms, ja heel soms word je bij de eerste keer luisteren naar een nieuw album direct gegrepen. En als je vaker luistert, wordt het alleen m aar beter. En dan is dit juweeltje ook nog eens van eigen bodem. Ik heb het over Concrete Pleasures, het debuutalbum van de Utrechtse band Classic Water. De band, gevormd rond zanger Tom Gerritsen weeft schijnbaar moeiteloos diepe, bijna surrealistische teksten met sierlijk gelaagde en toch krachtige melodieën.

Door: Ronald Houtman

Het openingsnummer zet de toon voor het gehele album. It’s Never Easy begint bedrieglijk eenvoudig, maar bouwt schitterend op naar een climax, compleet met de saloonsound van de piano. Overigens geheel in lijn met de tekst, die verhaalt over de pogingen van iemand (Tom) om de situatie onder controle te houden, maar dit toch steeds meer uit z’n handen ziet glippen. Het is duidelijk hoorbaar dat er goed over tekst en muziek is nagedacht. Over ieder woord, iedere noot en ieder geluidje lijkt te zijn gewikt en gewogen. De opbouw van de nummers, die in veel gevallen van een (relatief) ingetogen begin naar een climax gaan, is goed afgestemd op de teksten.

Het tweede nummer, Heart To Move, is een heerlijk uptempo nummer. Het klinkt veel positiever dan de tekst, die over het leven in een zelf gecreëerde schijnwereld verhaalt. Muzikaal zal het liefhebbers van onder andere Spoon aantrekken, hoewel Tom natuurlijk niet het rauwe stemgeluid van Spoon-frontman Britt Daniels heeft. En dan zit in het vrij korte derde nummer, Living Likeness, ineens wel dat rauwe. De iets overslaande zang komt door een lichte verkoudheid tijdens de opnames.

Na de eerste vier behoorlijk uptempo nummers, wordt halverwege de rust gezocht met het wonderschone Carthage. Het daaropvolgende Don’t Lose begint in de sfeer waarin Carthage eindigde. Maar halverwege wijzigt de melodie van dit nummer, dat feitelijk over ‘niet de hoop verliezen’ gaat. Het eindigt (muzikaal) positief en hoopvol.

Zo hebben alle nummers op Concrete Pleasures wel iets speciaals. Is het niet muzikaal (wat eigenlijk voor elk nummer wel geldt), dan zijn het wel de mooie en soms actuele teksten. Geen rechttoe-rechtaan ‘ik hou van jou, jij houdt van mij’-liedjes, maar teksten over wat mensen in hun hoofd bezighoudt. Zo gaat Tomorrow over vertwijfeling en wanhoopsdaden, helaas toepasselijk dezer dagen.

Ik heb het al gezegd: Concrete Pleasures is een schitterend album dat je niet meer loslaat. De muziek(stijl) is lastig te omschrijven en dat is misschien het grootste compliment aan Classic Water. Op hun debuutalbum laten ze een eigen uniek geluid horen. Om toch iets te omschrijven, het ademt de melancholieke sfeer van Belle & Sebastian, heeft af en toe iets weg van het vroege werk van Nits en is op sommige momenten iets steviger. Dit alles overgoten met een heerlijk folk/Americana sausje.

Eigenlijk heeft Concrete Pleasures maar één nadeel: het is te kort!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s