In Nederland wordt er voorlopig nog steeds weinig aandacht aan besteed, maar na SXSW in Amerika gaat de oproep tot het boycotten van festivals gewoon verder. Dit keer in het Verenigd Koninkrijk. De ogen zijn vooral gericht op festivals die gesponsord worden door Barclays, een Britse bank die van zo’n beetje alles wat slecht is in de wereld in het algemeen wordt beschuldigd, en van … Lees verder Boycot – deel 2 (The Great Escape)
Ik las dat er een tv-serie komt die Rotown heet. Voor het geval het bericht aan je voorbij is gegaan, quote ik even de regisseur: ‘Ik wil verhalen maken over moedige meisjes. In deze serie heb ik er ook een moedige jongen bijgedaan, in een poging om de wereld beter te begrijpen. Rotown is mijn brutale, emotionele en hopelijk grappige uitspatting om de kijker verliefd … Lees verder Rotown – de serie
Ooit heb ik me voorgenomen om zoveel mogelijk nummers die ik op plaat leuk vind, een keer live te zien worden uitgevoerd door die artiest. Natuurlijk, de rest van zo’n optreden is ook prima, maar bij gebrek aan betere hobby’s wil ik graag specifieke liedjes kunnen afvinken. Dat is soms lastig, want er zitten nummers bij die gewoon nooit live worden gespeeld. Er zijn bands … Lees verder Liedjes afvinken
Een paar weekenden geleden meldde een meisje zich bij onze portiers omdat ze werd lastiggevallen. Ik vind het verschrikkelijk dat het nodig is, maar ik ben wel blij dat iemand in zo’n geval direct om hulp vraagt. Het protocol in Rotown is bij zo’n eerste melding dat er vooral wordt geluisterd naar wat de melder wil. Indien gewenst, wordt de vermeende dader er meteen uitgezet. … Lees verder Wolf
Vorige week was ik op het showcasefestival SXSW in Amerika. Om bands te kijken en hopelijk nog meer ideeën voor ons eigen Left of the Dial-festival op te doen. Er was een tijd dat de Nederlandse media uitgebreid verslag deden van dit enorme 8-daagse evenement, maar de afgelopen week zag ik weinig Nederlands nieuws vanuit Texas. En dat terwijl er dit jaar toch best … Lees verder De SXSW-boycot
Met de woorden ‘Minke schrijft ook heel vaak’ werd ik voorgesteld aan een man in een coltrui. Iedereen schrijft volgens mij best vaak, dus ik wist niet zo goed wat ik moest zeggen, maar de coltrui stak meteen van wal. Hij gaf les in creative writing. ‘Je vraagt je natuurlijk af wat dat precies is’, vroeg hij zonder dat het als een vraag klonk. Hij … Lees verder De laatste zin
Als organisatie van een stadsfestival heb je de verantwoordelijkheid om bezoekers van verder weg zo snel mogelijk tijdelijk te laten inburgeren. Vinden wij dan. Bij Left of the Dial hebben we dus al jaren de kapsalon op het menu, we laten een stukje van de haven zien en we zorgen dat ons personeel zoveel mogelijk praatjes maakt met alles en iedereen. Om de bezoekers en … Lees verder Joh
Als ik naar een concert of festival ben geweest en ik krijg daarna een enquête in mijn inbox, vul ik die altijd braaf in. Ik weet dat publieksonderzoek vaak een verplichting is die bij het ontvangen van een subsidie hoort, dus als ik een andere organisatie kan helpen door een paar vragen te beantwoorden, doe ik dat graag. Maar of ik nou heilig geloof in … Lees verder De paal van Rotown
Logischerwijs snap ik als Rotterdammer helemaal niks van carnaval. Dat geeft niet, gelukkig hebben wij inmiddels Halloween als aanleiding om ons te verkleden. Tijdens de pandemie grepen we sowieso elke gelegenheid aan om mini-feestjes te vieren in de bubbel die ons kantoor was geworden, maar met Halloween hadden we ook nog eens een prachtig thema bedacht: The Smiths. Daar bleek je echt alle kanten mee … Lees verder Bedenk nu vast je outfit voor oktober
Als ik mijn hond uitlaat, kom ik regelmatig dezelfde gast tegen. Al jaren. Ooit heb ik op de regionale televisie iets over mijn werk verteld en dat had hij gezien. Sindsdien begroet hij me met ‘hé filmster!’ Soms probeert hij een praatje aan te knopen, maar mijn hond heeft het niet zo op andere mensen, dus meestal geeft hij het na twee zinnen op. Vreemd … Lees verder De chagrijnige dwerg
MuziScene magazine 