Ik heb een hekel aan contracten. Als je iets belooft, dan doe je het, of je nou een handtekening hebt gezet of niet. Nu snap ik heus wel dat het soms handig is om dingen vast te leggen, maar minimaal driekwart van de contracten die ik hier op kantoor voorbij zie komen, is compleet overbodig. Het gebeurt bijvoorbeeld weleens dat een boekingskantoor een factuur stuurt … Lees verder Ons ontbijt-systeem
Een tijdje terug hadden we weer eens een tourmanager op bezoek die vrij veeleisend was. Nu zijn onze stagemanagers daar zelden echt van onder de indruk. Sterker nog, ik heb vaak het idee dat ze het een sport vinden om ervoor te zorgen dat iedereen tevreden naar huis gaat, hoe moeilijk de avond soms ook verloopt. Deze tourmanager had bij binnenkomst meteen een waslijst van … Lees verder De veeleisende tourmanager
Heeft iemand geprobeerd dit weekend tickets voor een van de reünieshows van Oasis te kopen? Ik wel. Niet dat ik per se naar zo’n show wilde, maar uit professioneel oogpunt was ik benieuwd naar de gang van zaken. Nu heb ik last van een vrij groot moreel besef, dus ik heb me niet ingeschreven voor de pre-sale en ik ben op zaterdag pas vier uur … Lees verder Het heeft op z’n minst de schijn van naaierij
In de tram werd ik aangesproken door iemand die me ergens in de verte wel vaag bekend voorkwam, maar die ik totaal niet kon plaatsen. Andersom leek hij wel precies te weten wie ik was. Hij bleek beangstigend goed op de hoogte van alles wat ik doe en daar had hij een hoop vragen over. ‘Hoe is het bij Rotown? Zijn alle bands voor Left … Lees verder De eerste pannenkoek
Maanden geleden werden we bij een borrel voorgesteld aan een dame die voor een groot Nederlands festival bleek te werken. Ze vroeg verveeld wat wij deden en zei vervolgens: ‘Left of the Dial? Oh ja, daar ben ik wel eens geweest, allemaal van die nietszeggende bandjes in kleine zalen, vond ik echt helemaal niks aan.’ We hebben vriendelijk geglimlacht en gezegd dat dat natuurlijk kan, … Lees verder Kleine overwinning
Deze zomermaanden zijn maanden van uitersten. Aan de ene kant heb je het festivalseizoen waarin het continu feest lijkt. Aan de andere kant is er het dagelijkse leven met slecht nieuws. Vorige week was ik op een festival en wat me het meest is bijgebleven, zijn de momenten dat er werd gedanst. Elke festivaldag was er in een café een duo geprogrammeerd dat bestond uit … Lees verder Je danst nooit alleen
Komend weekend ga ik naar een festival dat op de website geen nadere toelichting geeft over de bands die er spelen. De line-up en de tijden staan er wel keurig per zaal vermeld, maar je kunt nergens iets lezen over de bands. Op zich niet zo’n probleem, want al zijn het bij elkaar 360 shows, de meeste artiesten zullen bij de bezoekers overbekend zijn. En … Lees verder Love minus Arthur Lee is punk (kennelijk)
Ik erger me al heel lang kapot aan concert- of festivaltickets die midden in de voorverkoopperiode ineens tijdelijk goedkoper worden. Of waar je in een bepaalde week plotseling een extra cadeautje bij krijgt. Het lijkt vast een slim idee van de promoafdeling, maar het is zo voor de hand liggend dat je daarmee je trouwste publiek benadeelt – want die hebben hun kaartje allang gekocht … Lees verder Arme trouwe fans
Over een paar weken moet ik weer in Engeland zijn. Dit keer in de buurt van Manchester. Niet echt ín Manchester, maar dichtbij genoeg om even in de trein te stappen en er een middagje rond te kijken. Dat leek me tot een paar uur geleden een goed idee. Ik ben altijd fan geweest van The Smiths, maar dat was beslist niet makkelijk toen ik … Lees verder Manchester-twijfels
Recentelijk werden de subsidiekaarten weer eens geschud en dat is toch altijd een wonderbaarlijk moment. Rotown en Left of the Dial zijn er beslist niet slecht van afgekomen, dus heel veel reden tot klagen hebben we niet. Niet heel veel, maar wel een beetje natuurlijk. De commissie die de plannen beoordeelt, vindt namelijk dat wij minder geld moeten krijgen dan we hebben aangevraagd. Dat kan … Lees verder Elton John of een rijke vader
MuziScene magazine 