Wij Limburgers zijn een sympathiek, goedlachs, gastvrij volkje, met een bourgondische inborst. Laat u niet misleiden door vox popjes bij nieuwsitems, waarbij het lijkt alsof de gemiddelde Limburger met een spraakgebrek of lichte hersenbeschadiging kampt; wij zijn niet van de domme. Zo stemden wij bij de laatste Tweede Kamerverkiezingen massaal op ‘onze’ Geert, dus als binnenkort de ‘asieltsunami’ en de ‘omvolking’ een halt zijn toegeroepen … Lees verder Biëstig
Het einde van het jaar nadert met rasse schreden. De hoogste tijd voor de eindejaarslijstjes. Plaat van het Jaar voor hoogleraren Engelse poëzie: PJ Harvey – I inside the old year dying ‘Lieve Mona’ van het Jaar: Nick Cave Braderie-artiest van het Jaar: Marco Schuitmaker ‘Nee!!!’ van het Jaar in de categorie ‘verzoeknummers’: Engelbewaarder TikTok line-up van het Jaar 2024: Pinkpop Beste Concert at Sea-imitatie … Lees verder Kiss on my list
De smaakpolitie mag nog zo hard op mijn deur kloppen: ik was, ben en blijf een fan van de Canadese symfonische rockgroep Rush. Geddy Lee (bas/synths/zang), Alex Lifeson (gitaar) en Neil Peart (RIP, drummer extraordinaire) verzorgden de soundtrack bij mijn wonderjaren en op deze oude liefde zit tot op de dag van vandaag geen sleet. Het trio creëerde nieuwe – soms buitenaardse, vaak dystopische – … Lees verder Making memories
Als plaatjesdraaier in de marge van de amusementswereld, kun je me normaal gesproken ’s nachts wakker maken voor een dj-set. Er waren in mijn ‘carrière’ slechts twee klussen waar ik enigszins tegenop keek. De eerste keer was het verzorgen van de muziek tijdens een ‘after party‘ bij de crematie van een vriend. De tweede was afgelopen zaterdag. Ik had de eer en het genoegen plaatjes … Lees verder The last time
Driewerf joepie! Mijn hart maakte deze week een sprongetje en mijn enthousiasme bereikte bijna een staat van hondsdolheid, want wie komt er naar Paradiso? The The! Om met één van de titels van The The te spreken: ‘I’ve been waitin’ for tomorrow (all of my life). ’t Is te zeggen: in ieder geval wachten tot 22 en 23 september 2024, wanneer Matt Johnson en de … Lees verder I’ve been waitin’ for tomorrow (all of my life)
De verkiezingen werpen hun schaduw al een tijdje vooruit. Binnen mijn vrienden- en kennissenkring komt de één al openhartig voor zijn of haar keuze uit, anderen houden de kaarten liever nog even tegen de borst. De keuze is dan ook reuze. In een totaal versnipperd landschap is er inmiddels steeds meer om uit te kiezen. Zelf ben ik nog zwevend. Het is wikken en wegen, … Lees verder Choice
‘Thinking that you’re such a ladykiller/Think you’re so slick’. Vraag aan de gemiddelde popkwisdeelnemer uit welk nummer voorgaande tekstregel is en het antwoord luidt Spanish stroll van Mink DeVille. Bingo. Een tijdje terug zag ik in een filmhuis de muziekdocumentaire Heaven stood still, over leven en werk van Willy DeVille. Mooie docu over deze bohémien, romanticus en begaafd songschrijver. In chronologische volgorde werd de onstuimige … Lees verder Love and emotion
Zo af en toe ben ik wel zo’n beetje klaar met de mensheid. Met het eeuwige, nietige, zelfdestructieve gewriemel op deze blauwe knikker, waar ik zelf een verder volkomen onnodig onderdeel van uitmaak. Met de cynische en over stapels lijken gaande geopolitieke spelletjes. Met de steeds verder uitdijende, eufemistisch betitelde ‘brandhaarden’ en ‘conflictgebieden’. Met het onontwarbare kluwen in het Midden-Oosten. Met het leger aan ‘experts’ … Lees verder War pigs
Over een paar dagen is het weer tijd voor een terugkerend reinigingsritueel. Als rechtgeaard salon-milieuactivist met een stevige plank vóór en een gezinspak boter óp het hoofd, sta ik mezelf één keer per jaar een vliegvakantie toe en parkeer ik de vliegschaamte naast de startbaan (kruisig hem!) voor een tiendaagse vakantie annex detox van de muziek. Oortjes of een hoofdtelefoon blijven thuis, het sowieso hier … Lees verder Holidays in the sun
Voor iemand die helemaal gek is van muziek, ben ik maar een tam publiek. Kloon me zeventigduizend keer, zet die kopieën in een stadion voor – pak ‘m beet – Bruce Springsteen & the E-Street Band en de kans is aanwezig dat de stemming er minder in komt dan bij de uitvaartplechtigheid van een niet al te populaire, verre oom of tante. Nou drijf ik … Lees verder Clap your hands and stamp your feet
MuziScene magazine 