En dan weet je het opeens ook allemaal niet meer. Omdat de hele donderse boel inmiddels is gepolariseerd, geëscaleerd, gepolitiseerd en geëxploiteerd. Omdat je een Midden-Oostendeskundige moet zijn om het kluwen aldaar te kunnen ontwarren, en dan nog. Omdat je weliswaar weet hebt van de Nakba en het feit dat de Palestijnen al meer dan 75 jaar worden onderdrukt en verdreven en je hun zaak en verzet steunt, maar net zozeer gruwt van Hamas als van het Israëlische optreden in de Gazastrook. Omdat je weet dat als het er uitziet als een eend, waggelt als een eend en kwaakt als een eend, het ook daadwerkelijk een eend is,  je het zwaarbeladen woord ‘genocide’ niet lichtzinnig  in de mond moet nemen, maar het inmiddels gewoon van toepassing is op Gaza. Omdat je het een goede zaak vindt dat artiesten zich uitspreken tegen onrecht. Omdat je aan de goede kant wilt staan, maar je je stilaan afvraagt waar die goede kant zich bevindt.

Enter Kneecap, Bob Vylan en Douwe Bob, om maar even de laatste en meest geruchtmakende namen te nomen. De eerste twee veroorzaakten een stevige controverse op het Glastonbury-festival in Engeland en liggen -net als de BBC dat voor de tv-registratie zorgde en bij uitbreiding het festival zelf- zwaar onder vuur. Bij Kneecap was er een zee van Palestijnse vlaggen te zien, in en om een enorme moshpit. Bandlid Mo Chara staat momenteel terecht op verdenking van terrorisme, omdat hij bij een concert vorig jaar een Hezbollah-vlag zou hebben getoond. Kneecap reageerde onder meer door ‘Fuck Keir Starmer’ te scanderen en riep op om onrust te veroorzaken bij de rechtszaal in Londen waar het bandlid terecht moet staan. Bob Vylan riep ‘Death, death to the IDF’, oftewel een doodswens aan het adres van het Israëlische leger. Een kreet die door duizenden aanwezige bezoekers werd herhaald. Even los van het morele en eventueel juridische aspect van deze stellingnames: het is van de zotte dat er meer ophef lijkt te zijn over woorden, dan over moorden. Douwe Bob tenslotte cancelde een optreden tijdens een Joods voetbaltoernooi in Amsterdam, omdat er volgens hem, tegen gemaakte afspraken in, zionistische uitingen te zien waren. De politiek dook daar natuurlijk gelijk op, met als uitschieter Dilan Yeşilgöz, die onmiddellijk van ‘Jodenhaat!’ gewag maakte en steeds meer uit lijkt te zijn op een fusiepartij ter rechterzijde: de PVVD. Douwe Bob is na talloze doodsbedreigingen inmiddels ondergedoken. In De Telegraaf met bewegend beeld, oftewel ‘Goedenavond Nederland’ van omroep WNL, mocht een mevrouw omstandig vertellen dat ‘zionisme’ voor meerderlei uitleg vatbaar is en heus geen bedreiging voor wie dan ook. Probeer van dit alles dan maar eens chocola te maken.

Murw gebeukt door al het mediageweld, kan ik alleen maar hopen dat 2025 me nog een paar muzikale ‘bunker busters’ brengt. Een paar albums die tot diep in mijn hart doordringen, alvorens daar tot ontploffing te komen. Gelukkig is het enige slachtoffer dat bij zo’n bombardement kan vallen mijn beurs.

DJ 45Frank