Watje. Mietje. Wijf. Hoe vaak heb ik het niet te horen gekregen van teamgenoten, tijdens mijn ruim 30-jarige carrière in de kelder van het amateurvoetbal. Ik was geen harde jongen binnen de lijnen – zacht uitgedrukt – en hoefde niet ten koste van alles te winnen. Ik heb voetbal altijd als een spelletje gezien, waarbij het balletje moest rollen en niet de tegenstander. Het type dat zowat elke wedstrijd met een schoon broekje van het veld stapte, tevens een groot tegenstander van koppen, terwijl een teamgenoot het Dick Nanninga principe hanteerde: ‘Als ze kogels op me afschieten, dan kop ik ze terug’. Ik mag hopen dat m’n teamgenoot geen blijvende hersenschade heeft overgehouden aan talloze kopduels. Als er al iets Cruyffiaans in mijn spel zat, dan was het het vermogen om vliegende tackles te ontwijken van tegenstanders die op zondagmorgen het voetbalveld als een plek zagen waar je ongestraft geweldsdelicten kon plegen en iemand zwaar lichamelijk letsel kon toebrengen, zonder dat daar een rechter een oordeel over hoefde te vellen. De overtredingen die ik in die 30 jaar heb gemaakt, zijn dan ook op de vingers van de hand van een blinde timmerman te tellen. Liever spaarde ik mijn krachten voor de derde helft.

Die karaktertrek komt deels ook tot uiting in mijn muzikale voorkeuren. Ik hou – onder héél veel meer – van de hardere alternatieve rock, het mag knallen en schuren en luid zijn. In het diepst van mijn wezen ben en blijf ik echter een melancholicus. Dat besef drong maar weer eens tot me door toen ik afgelopen week tijdens de afwas voor de zoveelste keer van mijn paard werd gebliksemd door Wrecking ball, het meesterwerk van Emmylou Harris. Een album dat me – onder de bezielende leiding van producer Daniel Lanois – steeds weer bij m’n nekvel grijpt. Vraag me niet om een nadere duiding, noch om een exegese. Het is een gevoel. Stevige dosis weemoed hier, brok in de keel daar, pure schoonheid alom. Niet dat er verder veel van La Harris hier in de kast staat, maar deze plaat raakt me keer op keer en prijkt in verschillende verschijningsvormen in m’n collectie. 

Tot m’n vreugde heeft ook mijn dochter een eclectische muzikale smaak ontwikkeld. Toen we een tijdje geleden in m’n favoriete platenzaak waren, drukte ik haar een deluxe cd-versie van Wrecking ball in de handen, met de woorden ‘Kadootje van je ouweheer, luister hier eens naar’.  Een geschenk dat in dank werd aanvaard en na beluistering als ‘mooi’ werd gekwalificeerd. Kudos voor dochterlief.

Noem me dus gerust een zacht ei, ‘I couldn’t care less‘. Je komt er niet ver mee als je een voetbalcarrière ambieert, maar in het huidige tijdsgewricht snak ik steeds meer naar een beetje zachtheid.

DJ 45Frank