Hoeveel potentiële fans zou het Snapped Ankles kosten dat ze zich live zo volkomen ‘weird‘ presenteren? De Britten timmeren al ruim een decennium aan de weg vanuit Londen en hebben een vuurvaste reputatie opgebouwd om hun visueel grensverleggende en energieke concerten. Zo’n band die je een keer gezien moet hebben, ook al spreekt het genre je misschien niet zo aan. De bandleden hullen zich in pakken bedekt met alles wat je op de vloer van een bos kun aantreffen. Ze zien er uit als een berg mos, een camouflagepak in overdrive, zeg maar. En je kunt je je voorstellen dat die presentatie heel wat mensen bij voorbaat al op de vlucht jaagt. Maar vergeet je even die gestoorde vorm waarin de band zich presenteert, en je ontdekt een band die met elektronica en een bende percussie hoogst dansbare avontuurlijke muziek maakt. Bedenk je een mix van de dansbaarheid van LCD Soundsystem met de elektronische gekte van Holy Fuck en de gekke gedrevenheid van ons eigen Smudged, en je komt een beetje in de buurt. Kraut, artpop, dance; het is doldwaas en geweldig.

Met Hard Times Furious Dancing is het de Britten als nog niet eerder gelukt de kracht van hun muziek live vast te leggen. De plaat komt een eerste keer luisteren misschien over als totale chaos, maar geef het nog een paar luisterbeurten en je staat gegarandeerd met een ‘big smile‘ in je huiskamer te dansen. Hoewel, Snapped Ankles maakt het de danser nu ook weer niet al te gemakkelijk. En dat zit ‘m vooral in de partijen van de ritmesectie. Hoewel acht van de negen tracks op Hard Times Furious Dancing zijn uitgevoerd in de range buitengewoon dansbare beats per minute, grijpt deze band nooit naar een ‘makkelijke’ four-to-the-floor of volgt de snare braaf het vierkwartspatroon. Ook de baslijnen – of ze nu uit een gitaar of een synth komen – zijn nooit recht-toe-recht-aan. Die regen aan syncopen maken dat Snapped Ankles altijd een beetje ‘zenuwachtig’ klinkt en het in eerste instantie misschien als complete, drukke chaos overkomt.

Was dat te veel van het goede bij de vorige platen voor je, probeer dan toch het nieuwe album van de Londenaren eens, want Snapped Ankles is hier op zijn meest toegankelijk. Ja hoor, de ritmes zijn nog even druk en pompend, de stemmen zwaar bewerkt, het is totale gekte, volkomen compromisloos. Maar hier en daar poppen refreintjes op die verdacht poppy zijn, zoals album opener Pay The Rent of uitzinnig nummer Where Is The Caganer? Ook voor dance-liefhebbers die graag richting rave gaan, biedt dit album geweldige momentjes: zet Raoul maar eens keihard op, of spoel door naar het euforisch einde van 摆烂 Bai Lan. Zijn de ‘liedjes’ op deze plaat sterker? Misschien is dat het. Daarnaast is het gewoon genieten van de vette elektronische sounds en de gekke geluiden die een onmiskenbare ‘Snapped Ankles-sfeer’ oproepen. Zelfs in de sfeervolle afsluiter Closely Observed, waarin het tempo dan even omlaag gaat en de Britten gaan voor het ‘mooi’.

Dankzij Hard Times Furious Dancing hoeven we niet per se meer naar een show van Snapped Ankles om hun geniale gekte te kunnen ervaren. Dat is natuurlijk een grapje, want als je de kans krijgt, geloof me nou, dan moet je ze echt gaan zien en het aan den lijve ervaren. Dat geeft de kans even te ontsnappen aan deze belachelijke tijden door furieus met elkaar te dansen.