Wie Heisa wel eens live aan het werk heeft gezien, zal er niet raar van opkijken dat de Belgen ook overdonderend goede albums kunnen maken. Maar het vergt natuurlijk wel de kunst om die explosiviteit die ze live op de bühne brengen, ook op een geluidsdrager is te vangen.

Nou, ga er maar voor zitten met Trois – je begrijpt, het is hun derde kindje – en laat je wegblazen door dit trio dat op dit album een nog interessantere sound laat horen. Die energie van het trio is hier uitmuntend vastgelegd.

Gebleven zijn de complexe composities, de impact van de beukende maar allerminst cliché drumpartijen, af en toe muren van gitaren en nu horen we ook nadrukkelijker regelmatig smaakvolle elektronica, zoals in Flowers. Heisa klinkt gek genoeg wat meer toegankelijk, als is de basis nog even stevig als altijd. Vleugjes metal komen voorbij, maar de bredere rijkere sound maakt het allemaal makkelijker te verteren. Het is net als bij Ramkot, die door de jaren wel meer poppy elementen in hun songs zijn gaan verwerken, zonder aan stevigheid in te leveren.

Heisa is de gedroomde combi van heftige alternatieve rock, experiment, vette sound én melodie. Dat de ritmes dan heel vaak ook heupwiegverwekkend zijn, is bonus. Voor de dynamiek is ook gezorgd; af en toe gaat het gas er een af. Om spetterend te eindigen met de heerlijke riff in slotnummer Sad Dancer. Topplaatje voor wie van headbangen en het stevigere werk houdt. (Labelman)