Americana liefhebbers opgelet, want er is een nieuw album van Reto Burrell. Maar waarschijnlijk wisten jullie dit allang, want met elf studio-albums sinds 2001 zal de productieve Zwitserse singer-songwriter geen onbekende zijn. Voor zijn twaalfde album, simpelweg XII genoemd, verruilde hij zijn vertrouwde aanpak van liedjes schrijven en opnemen echter voor een andere methode, die hem meer uitdaagde.  

Het idee hiervoor ontstond tijdens een etentje met producer Dave Hoffman die hem overhaalde voor een ‘stripped-down approach’ te kiezen. Rauwer, puurder en zonder de gebruikelijke band als steun in de rug. Alsof dat nog niet uitdagend genoeg is – slechts gewapend met akoestische gitaar en zijn eigen stem als middelpunt – vroeg Hoffman hem als het ware een muzikale zielstriptease uit te voeren: “Duik in je diepste innerlijk. Zing wat je anders niet zou durven zeggen, wat je niet hardop zou uitspreken. ”  

Op XII geeft Burrell zich figuurlijk bloot in tien nummers. Hij werkte oude, terzijde geschoven ideeën uit, schreef nieuwe songs en meldde zich na een paar maanden met twintig songs bij Hoffman, die er zeven uitkoos om mee aan de slag te gaan. De overige drie ontstonden tijdens hun creatieve samenwerking. Het resultaat is een ingetogen, grotendeels akoestisch album, dat mede door de spaarzaam toegevoegde instrumenten een intieme, authentieke sfeer ademt.  

Hoe intiem dat wordt, komt wellicht het beste tot uiting in het Zwitsers gezongen Ech Mach D’auge Zue, dat vanaf acquit de aandacht van de luisteraar weet te vangen. Maar ook albumopener What Do You Do (When Your Dreams Don’t Come True?) is een goed voorbeeld van hoe persoonlijk dit album is geworden. Bovendien vraagt het iets van de luisteraar, die mogelijk net als ik, door de vraag wordt getriggerd en zo wordt aangespoord zelf ook aan soul-searching te doen.  

Wie een indruk wil krijgen hoe subtiel en doeltreffend instrumenten als piano, viool en percussie zijn toegevoegd, luistert vooral naar het rijk gearrangeerde The Girl With The Black Hair And The Blue Eyes. Liefhebbers van pedalsteel halen hun hart op bij het slotnummer The Thunder’s Past. Daarmee kom ik tot de slotsom dat XII van Retro Burrel een schitterende verzameling op akoestische leest geschoeide americananummers is, die geraffineerd zijn opgesmukt met samenzang en een keur aan instrumenten om de individuele nummers meer diepgang te geven.