Het is gebruikelijk dat kinderen zich afzetten tegen de muzikale smaak van hun ouders. In mijn geval was dat makkelijk: mijn ouders hadden namelijk geen smaak (sorry mam en pap). ’t Is te zeggen: ze hielden wel van muziek en dansten in hun jonge jaren een gat in de nacht in de lokale danspaleizen. Hun platencollectie beperkte zich echter tot een verdwaalde Alle 13 goed-lp en weinig meer dan dat. Muziek werd via radio of tv geconsumeerd, met op zaterdagavond bijzondere aandacht voor de Schlagers in Die Hitparade im ZDF met de beroemde presentator Dieter-Thomas Heck. Toen ik de puberleeftijd bereikte was dat niet direct waar je op zit te wachten, aan de vooravond van een hopelijk groots en meeslepend muzikaal leven, maar ik heb er wél een tic voor het Schlager-genre aan overgehouden. Waar ik nog altijd niet zeker van ben, is of ik mijn ouders daar dankbaar voor moet zijn.

Toen 23 jaar geleden m’n dochter werd geboren, was één van de vele vragen bij het prille ouderschap: hoe zal zij zich in de toekomst muzikaal ontwikkelen en heb ik daar als melomaan überhaupt invloed op? Keert ze zich tegen mijn exquise smaak of gaat ze er in mee? Een eerste hint voor het laatste kreeg ik toen ze als kleuter voor de computer (‘pjomtoeter’) zat, het nummer Fireflies van Owl City op ‘endless repeat‘ stond en de tekst zo goed en zo kwaad mogelijk fonetisch mee werd gezongen. Dat kon alvast erger. Vervolgens was het zaak om mijn muzikale smaak niet aan haar op te dringen. Beetje bij beetje, met kleine hapjes haar wat muziek voeren en dan maar hopen dat dat niet tot afkeer leidt.

Een beslissend moment voor haar verdere muzikale ontwikkeling was Pinkpop 2017. Onder vaders hoede mee naar Landgraaf. Vooraf de vraag of ze het wel leuk zou vinden, middenin zo’n mensenmassa naar bands kijken. Zou ze zo’n slopende dag wel volhouden? Eind van het verhaal: een vader die doodmoe zat te wachten totdat dochterlief ook de allerlaatste tonen van Green Day tot zich had genomen. Missie geslaagd. Daarna was het een kwestie van loslaten, komt vanzelf goed. En zo geschiedde. Ook de tulp van m’n gulp heeft inmiddels een eclectische smaak ontwikkeld, getuige haar aanschaffen van met name cd’s, waarbij nieuwe – veelal indie – bands worden afgewisseld met de groten en klassiekers uit de pophistorie, van Fleetwood Mac tot Patti Smith, Iggy Pop en Leonard Cohen. Muzikale ervaringen en tips worden uitgewisseld (zij heeft inmiddels Slowdive live gezien, ik niet. Jaloers!), de laatste aangeschafte plaatjes worden doorgenomen en met enige regelmaat samen naar een platenzaak, festival of concert, waarbij Doornroosje zich op kruipafstand van haar studentenkamer bevindt. Kortom: niks meer aan doen. Zij het dat Nick Cave er tot op de dag van vandaag niet in gaat. Toch nog werk aan de winkel.

DJ 45Frank