Borderline van Jacob D. Edwards is een album zonder veel opsmuk. Het is alsof hij met zijn akoestische gitaar en zonder versterking bij je in je kamer aanwezig is. In jouw kamer, waar het verder stil is, en jij dus wel moet luisteren. En dat is gelukkig allesbehalve een straf, al moet worden opgemerkt dat Borderline na een paar luisterbeurten steeds mooier klinkt. Gun het daarom die kans. Gun het de artiest, maar vooral ook jezelf, want ik weet proefondervindelijk dat het effect verbluffend is. 

Met Sophie Take Me Dancing trapt Jacob D. Edward sterk af. Wat heet, dit is mogelijk het beste nummer op Borderline, al is dat een nogal boude bewering, omdat de sfeer op de diverse nummers zo anders is, dat een vergelijking eigenlijk niet mogelijk is. Edward meandert dan ook langs een breeds scala aan genres, zonder dat dit rafelt aan de algehele sfeer van dit intieme album. Het openingsnummer doet mij enigszins denken aan een akoestische Marillion ten tijde van Fish. Het wordt gevolgd door Musings, dat nog naakter lijkt, vooral ook omdat de samenzang met Noortje Jonk hier ontbreekt, waarmee ik niet wil zeggen dat het mist. Toch is het op Self Portrait, dat na het eveneens sobere Chorus komt, meer dan welkom.  

Op de B-kant vinden we meer nummers waar Edward wordt bijgestaan door collega-artiesten. Deze zijde opent met Medley, dat mij aanvankelijk doet denken aan een schorre Jeff Buckley, maar dat in de tweede helft richting alt-country à la Damien Jurado beweegt. Op single En Route To The End wordt Edward bijgestaan door Freek Schokker, die credits krijgt voor special vibes op dit swingende jazzfolk nummer. Producer en labelbaas Frank Bond (AlascA) geeft extra sjeu aan Medusa door toevoeging van mondharmonica (bluesharp) en ook Jonk is hier weer van de partij voor close harmony – daar ga ik met mijn bewering eerder over beste nummer, want Medusa is ook schitterend.  

Op Borderline neemt Jacob D. Edward de luisteraar aan de hand door de wereld van een borderliner. Het album kwam gedurende een jaar tot stand, een jaar waarin de singer-songwriter een intensieve driedaagse therapiebehandeling onderging voor de verwerking van trauma. Daarmee is Borderline hét bewijs dat uit donkere en duistere perioden wel degelijk iets moois kan voorkomen.