In 2021 schreven we al lichtelijk enthousiast over het album Erased By Thought van de Zwitserse Gina Été. Nu is er een opvolger, Prosopagnosia, en die stelt allerminst teleur. Het werk van Été is te vergelijken met dat van haar landgenote Sophie Hunger, is net iets meer ingetogen, maar doet er in kwaliteit zeker niet voor onder. De basis van de muziek is elektronisch. Maar haar inventieve liedjes volgen paden die je niet vaak hoort. En toch wordt het nooit gekunsteld of te gezocht. Été beschikt over een perfect gevoel voor popdeuntjes, en gebruikt dat om mooie composities te maken die een gevoelige snaar raken. Ze heeft een onderzoekende geest. Dat mag spreken uit de albumtitel, die verwijst naar een conditie waarbij een mens niet in staat is gezichten te onthouden, wat diende als inspiratiebron. En muzikaal doet zij ideeën op in Jazz en klassieke muziek. Dat hoor je terug in haar bijzondere manier van liedjes schrijven.

Prosopagnosia begint heel voorzichtig, met een tokkelende gitaar die voetje voor voetje in beeld komt. This mess I’m In is een zacht liedje dat je mooi Été’s wereld in leidt, maar niet per se model staat voor wat er volgt. Nee, dan kun je beter uitgaan van Love To Work. Dat liedje heeft feitelijk geen coupletten of refreinen, en toch ga je heel snel mee in de lange vocale uithalen die af en toe terugkeren. Prachtig lied.

Été horen we misschien nog wel liever in het Frans zingen, of nog beter, die Zwitserse mix van verschillende talen. Haar hoge fragiele hoge stem klinkt dat nog bijzonderder. Bijvoorbeeld in La joie (au bout d’un moment), weer zo’n prachtige dromerige compositie die op basis van een zachte beat eerst een mooie sfeer neerzet, even de spanning opbouwt in een instrumentaal stukje, en dan terugkeert naar een fragiel vocaal thema. Prijsnummer is toch zonder twijfel F***you|you. Op een stevige beat voltrekt zich een toneelspel, lijkt het wel, in opnieuw een kronkelende compositie die zijn eigen weg volgt. Geniaal, Björk-achtige klasse, onderstreept door die eigenaardige taal waarin het wordt gezongen, met toch ook een eigen sound.

Gina Été verdient meer bekendheid in Nederland. Het is tijdloze en intelligente luistermuziek die uitdagend is en je vele luisterbeurten gaat bezighouden zonder te vervelen. Voor liefhebbers van Luka, Robin Kester of Luwten.