Het verblijf in het Dystopia Resort overtreft de stoutste verwachtingen. Elke dag is er meermaals een optreden van de oranje clown Mr. Cringe, die je doet lachen van het huilen. ’s Avonds kun je meespelen met de genocide-bingo of in het inpandige casino gokken op de vraag wie de eerste artiest zal zijn die optreedt in het nog te openen Gaza Plaza aan de Rivièra van het Midden-Oosten. Wordt het Snoop Dogg, Kid Rock of toch de Village People?

Het is een ongelooflijke puinzooi in de wereld en daarmee vergeleken valt een tweede seizoen van The Tribute: The Battle of the Bands of de nieuwe talentenjacht The Headliner eerder te categoriseren onder de noemer ‘klein leed’. En dan is er nog het indalende besef dat ik mogelijk geen haar beter ben dan al die klootzakjes en meelopertjes, omdat ik daar alleen sarcasme, cynisme en een vermeende morele superioriteit tegenover stel, door verder volstrekt zinloze, verontwaardigde berichten op Facebook te posten, waar ik van toch al gelijkgestemde zielen dan weer likes op ontvang, of iets van mijn geweten probeer te sussen door petities te ondertekenen tegen onrecht.

De wereld wordt er door mijn toedoen niet bepaald beter op. Mijn eigen kleine wereld verluchtig ik dan maar met kleine geluksmomentjes. Zoals met trillende handjes een plaatje vissen uit een ramsjbak met singles. Eerst is er het ongeloof, daarna de euforie, gevolgd door het inspecteren van de kwaliteit van het plaatje, om tot slot een paar grijpstuivers neer te tellen en gelukzalig mijn weg te vervolgen. Waarbij aangetekend dat de financiële waarde van zo’n plaatje in het niet valt bij het plezier dat ik er aan beleef. 

Ik herinner me nog levendig hoe blij ik was toen ik jaren geleden op de Mega Platenbeurs in de Utrechtse Jaarbeurs, de vinylsingle ‘Home’ van The God Machine vond. Kwispelend als een hond met twee staarten bekeek ik het doorzichtige vinyl, thuis ging de single op d’n draaier, waarna er nóg een endorfinekick volgde. The God Machine! Het project van de tegenwoordige Sophia-frontman Robin Proper-Sheppard, dat werd gefnuikt door het vroegtijdig overlijden van bassist Jimmy Fernandez en mede daardoor slechts twee albums uitbracht. Die albums – Scenes from the second storey en One last laugh in a place of dying – waren voor de gewone, hardwerkende Nederlander lange tijd onbetaalbaar wanneer je ze op vinyl wilde scoren. Jarenlang zag ik de twee vinylschijven voor lichtjes absurde prijzen op Discogs staan. Hoofdschuddend bedankte ik ervoor om mezelf het brood uit de mond te stoten door ze tegen woekerprijzen te kopen. Totdat de voorzienigheid me enkele maanden geleden te hulp schoot. Er kwamen twee re-issues aan, die ik onmiddellijk bestelde. Afgelopen week op een drafje naar de platenboer om ze op te pikken en deze week voor het eerst onder de naald. Wat Mr. Cringe en andere klootzakjes verder ook nog uit mogen spoken, mijn eigen kleine wereld is er in ieder geval ietsje beter op geworden.

DJ 45Frank