Afgelopen zaterdag was ik als toeschouwer bij de UCI veldrit in Maasmechelen. Hoewel ik een wielerliefhebber ben, was dit feitelijk voor het eerst dat ik de slaven van de weg/het veld in levende lijve zag. ’t Is te zeggen: vroeger was er in mijn dorp de ‘Flits door Echt’, een zogenaamde kermiskoers, waarbij de profs hun zeges uit klassiekers en de grote rondes te gelde kwamen maken en waarbij de uitslag van de rondjes rond de kerktoren vooraf al lang bekonkeld was, dus dat telt niet. Ik heb nooit de aandrang gevoeld om me bij de bezopen en potsierlijk verklede meute op de Alpe d’Huez te voegen of om bij de voorjaarsklassiekers acte de présence te geven, maar Maasmechelen ligt op een boogscheut, dus op naar de koers.

Een vriend van me pikte me op en onderweg ging het over twee van onze grote liefdes: wielrennen en muziek. De laatste muzikale weetjes werden uitgewisseld, terwijl een keur aan indierock uit de autoradio als soundtrack diende. De omstandigheden voor een heroïsche veldrit in Maasmechelen waren ideaal. Het had flink geregend, waardoor het parcours de vergelijkingen met de loopgraven in ’14-’18 gemakkelijk kon doorstaan. Of met die in Oekraïne, desgewenst. We zakten ongeveer enkeldiep in de modder, maar dat kon de voorpret niet drukken.

Zoals dat bij dit soort evenementen hoort, was er ook in randanimatie voorzien, zijnde een dj. Aanschuivend in een lange rij wielerliefhebbers op weg naar de ingang, klonk er al gedreun, als het doffe geluid van granaatinslagen. Om een frisse pint te halen, moesten we langs een tentje waar de dj van dienst de stemming naar ongekende hoogten probeerde te stuwen. Aanvankelijk viel dat nog mee. Met ‘Pump up the jam’ van Technotronic viel te leven. En kudos voor ‘Drop the pressure’ van Mylo, lang niet gehoord. Daarna volgde echter het nekschot en een misdaad tegen de muzikaliteit. Je kent dat misschien, of hopelijk niet. Een pop- of rockklassieker die door de mangel wordt gehaald, ontveld en uitgebeend tot er alleen nog de belangrijkste zanglijn of een refrein overblijft, dat ook nog eens wordt gepitcht. Daar wordt dan een lompe housebeat onder gezet en hossa! Het slachtoffer van dit brute geweld was ditmaal Supertramp. We zochten snel een plek op waar we goed zicht hadden op de coureurs en ver weg van de speakers die het parcours omzoomden en die zó schel klonken dat je oren ervan gingen bloeden.

We hoopten op een klassieke tweestrijd tussen Wout van Aert en Mathieu van de Poel, maar na één ronde was het pleit al in het voordeel van laatstgenoemde beslecht. Nou ken ik de muzikale voorkeuren van MvdP niet, maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken, dat hij zo snel mogelijk naar de finish reed om maar van de muzikale terreur af te zijn.

DJ 45Frank