‘Here we go with riff one…’. Zonder al te veel bombarie en zonder dralen vliegt Franz Ferdinand uit de startblokken in het gloednieuwe jaar 2025 met hun album The Human Fear. Je zou bijna vergeten dat het zeven jaar wachten is geweest op iets nieuws van de Schotten. Maar zodra de eerste klanken uit de speakers knallen na de weinig glamoureuze introductie door Alex Kapranos, voelt het alsof de tussenliggende zeven jaren er niet zijn geweest. Want de band volgt de lijn die we van ze kennen: pakkende deuntjes verpakt in een huppelende postpunk-sound met werkelijk schaamteloze poppy melodielijntjes. Muziek voor de ‘so called‘ alternatieve massa, voer voor de indie-dansvloer. En al even schaamteloos citeert Franz Ferdinand uit eigen werk. De huppelende ritmes, de tempowisselingen; alles keert terug en zijn zo’n beetje variaties op de hits van weleer.

Is het erg dat Franz Ferdinand de eigen succesformule uitmelkt? Och, het is maar hoe je het bekijkt. Want moeilijk te ontkennen is dat The Human Fear een buitengewoon effectief en raak popalbum is met liedjes die zich langzaam maar zeer zeker in je bewustzijn planten en overwegend vrolijk makende emoties oproepen. Want de levenslust sprankelt weer uit de liedjes als Night and Day, en nodigen aan om op mee te deinen en de heerlijke refreintjes mee te zingen. Het is gewoon…, nou ja, best lekker. Al is de nadrukkelijke verwijzing naar de Sirtaki in Black Eyelashes wel op het randje hoor. Daar staan gelukkig net iets uitdagender tracks tegenover, zoals de geslaagde afsluiter The Birds of uptempo en elektronisch The Doctor.

De kunstzinnige diepgang moeten we bij in de kunsten geschoold Franz Ferdinand dan halen uit bijvoorbeeld de hoes van de plaat, een kolkend beeld dat is geïnspireerd op (of het idee gepikt van) een zelfportret van Dóra Maurer. Mooi hoor…

Je kunt Franz Ferdinand 3 maart gaan zien in Paradiso.