At a later date

Na thuiskomst van vakantie ligt er steevast een stapel oude kranten op me te wachten. Het zou eenvoudig zijn om gedurende de vakantieperiode mijn krantenabonnement stop te zetten, maar ik blader graag door oud nieuws. De tijd heeft dan vaak al zijn werk gedaan, de waan van de dag is inmiddels vervangen door een andere waan en je kijkt met een beetje mazzel met wat intussen vergaard dieper inzicht aan tegen wat een paar dagen geleden nog ‘nieuws’ was, om soms tot verhelderende conclusies te komen. En soms scheelt het ook nog eens wat ergernis, omdat je niet de kans hebt gekregen om je over allerlei zaken op te winden.

Hetzelfde principe pas ik vaak – deels door tijdgebrek – toe op nieuwe albums. Daar spelen die oude kranten ook nog een rol in, want wanneer ik die door ploeter, draai ik liefst muziek die niet noodzakelijkerwijs mijn volledige aandacht nodig heeft. Beetje jazz, beetje ambient, wat ouwe leem, dat soort dingen.

Het heeft tot gevolg dat platen die heet van de naald zijn, hier in een rijtje staan af te koelen en te marineren in de tijd. Even wachten tot de storm aan lovende of negatieve recensies is gaan liggen, om pas later een eigen oordeel te vellen over het gebodene. Probleem is alleen dat in de tussenliggende tijd er weer een stapeltje vinyl bij is gekomen dat voorrang krijgt, waardoor al dan niet terecht gehypete platen lang moeten wachten op een draaibeurt. Jazeker, het valt allemaal niet mee, het leven is een treurspel, dank voor jullie medeleven.

‘Bottom line‘ van dit deerniswekkende verhaal is dat de kalender inmiddels medio november aangeeft en ik nog altijd niet de naald heb laten zakken op en me nog geen idee heb kunnen vormen over de laatste albums van Fontaines D.C., Einstürzende Neubauten, The Hard Quartet, Steve Wynn, Charli XCX (het wordt mogelijk een Brat winter…) en Royel Otis, terwijl Warmduscher en Chuck Prophet ook nog aan de deur kloppen en platen van Driftwd, Kim Deal, Warhaus en The Dare op me wachten bij de platenboer. Daar valt alleszins mee te leven, ware het niet dat het even leuke als meest zinloze werkje van het jaar stilaan z’n schaduw vooruit werpt: het Eindejaarslijstje.