We gingen op vakantie en namen mee: een bluetooth hoofdtelefoon, een stapeltje (muziek)tijdschriften, een paar boeken, een voorschot op verdriet en een laatste restje hoop op gezond verstand bij de Amerikaanse kiezers en de gehele mensheid tout court.

Het was aangenaam vertoeven op een eiland, waar we na wat omzwervingen terechtkwamen bij een uitgewoond winkelcentrum annex amusementshal. Het grote, ronde gebouw had de strijd tegen de voortwoekerende tijd bijna opgegeven. Veel panden waren dicht, trappen die naar boven leiden waren afgesloten en slechts enkele neringdoenden leken zich van het gestage verval weinig aan te trekken. Het winkelcentrum leek een perfect decor voor een sequel van de film Zombie Apocalypse en oefende ondanks de treurigheid toch aantrekkingskracht uit, waardoor we in een kroeg op drie grote schermen Manchester United (nog zo’n afgegleden grootheid) een potje zagen spelen tegen Chelsea. We maakten nog een rondje rond het centrum, doken de vervallen ingewanden in van wat ooit een publiekstrekker moest zijn geweest en besloten in een restaurant dat nog open was een hapje te eten, ‘for old times’ sake‘. Daar werden we getrakteerd op een Alleinunterhalter, die gewapend met een tablet met daarop backing tracks, klassiekers uit de muziekgeschiedenis op een gitaar tokkelde. De beste man zong uitzonderlijk monotoon zijn liedjes, die nauwelijks van elkaar te onderscheiden waren. CCR, Bruce Springsteen, ABBA, Eagles, alle grootheden kwamen voorbij. Mijn vriendin en ik besloten er een popkwis van te maken en daagden elkaar uit om nog vóór een net nog herkenbaar refrein, artiest en titel van het ten gehore gebrachte nummer te raden in dit amusements-Armageddon. We vermaakten ons daarmee prima.

Of ik er persoonlijk voor iets tussen zit, weet ik niet, maar naar het schijnt maakt Spotify nu voor het eerst winst. Hoera! Geheel tegen mijn principes in, luisterde ik tijdens deze vakantie via de door mij verfoeide audiostreamingdienst naar complete albums van onder andere The Dare, Joan As Police Woman, Underworld, Jennifer Castle en Galliano. 

Hoewel het een zonovergoten vakantie was en we met volle teugen genoten, pakten zich in mijn hoofd donkere wolken samen. De uitkomst van de Amerikaanse presidentsverkiezingen liet een bittere nasmaak na. Weer een dominosteen die valt, verzuchtte ik. Ditmaal geen ‘Wir haben es nicht gewusst’, maar een ‘Wir haben es so gewollt’, concludeerde ik hoofdschuddend. Dan maar naar de ratsmodee. Op persoonlijk vlak kwam daar nog het verschrikkelijke nieuws bovenop dat een vriend en oude voetbalmakker van me, nog maar een paar weken te leven heeft…

Het mag dan ook geen verwondering wekken dat de nog altijd met een door Parkinson geplaagde hairdresser en een blinde visagist werkende Robert Smith, met diens laatste Cure-album Songs of a lost world, een gevoelige snaar raakte en de vakantie van een passende soundtrack voorzag.

DJ 45Frank