Het lijkt erop dat shoegaze aan een revival bezig is en zich niet langer beperkt tot activiteiten onder de radar, die enkel door een select gezelschap liefhebbers wordt opgemerkt. Het uit Texas afkomstige vijftal Trauma Ray lijkt hiervan een goed voorbeeld. Het grossiert in complexe, intense en expressieve tracks waarmee het zich duidelijk in de kijker heeft gespeeld, wat resulteerde in een contract bij Dais Records en in een twaalf nummers tellend sterk debuutalbum, Chameleon genaamd.  

Reeds twee maanden geleden gaf de band met single Bishop een uitstekend visitekaartje af. Sferisch en toch energiek, met riffs die uitwaaieren in solo’s over een bijna apocalyptische, droomachtige beat. Het typeert de band ten voeten uit, want vrolijk wordt het nooit, tenzij je vrolijk wordt van dit soort muziek. U mag raden in welke categorie ik val, want ik vind dat Trauma Ray nauwelijks steken laat vallen. Goed, Drift klinkt als een lange intro zonder vervolg, maar het kan ook worden gezien als een welverdiend rustpunt halverwege het album.  

Liefhebbers van Slowdive kunnen zich zonder zorgen aan dit album wagen. Het is zwaar, neemt bij de hand en is betoverend dankzij prachtige downer-hooks, terwijl er in sommige nummers ook een prettige lichtheid zit. Neem het begin van Spectre, dat als geheel wederom als een rustmoment kan worden gekenmerkt, ondanks dat het wel degelijk zwaarder wordt naarmate het vordert, waardoor het korte Flare dat er op volgt de trommelvliezen eigenlijk veel beter ontspant.  

De naam Trauma Ray is geïnspireerd op het Duitse woord voor dagdroom of droomstaat. Ik vind het daarom zeer goed gekozen, want is dat niet precies wat er gebeurt wanneer je opgaat in shoegaze en nou ja, naar de punten van je schoenen staart? Luister maar eens naar het majestueuze ISO, het voorlaatste nummer van Chameleon. Of naar het zware titelnummer, dat gaat over nergens bij horen, gedaanteverandering en de dood: “A twisted face / Void of attention / An empty space / In your reflection” 

Chameleon balanceert constant tussen luid en (relatief) rustig. Hierdoor drukt het aan de ene kant op ons gemoed, maar werkt het aan de andere kant ook verfrissend, want wat is er fijner dan verlichting na drukkende zwaarte? Wie nog twijfelt over dat antwoord, luistert vooral Chameleon en laat zich meevoeren in de lichte en duistere klanken, de soms massieve en soms ruimtelijke melodieën die de Texanen van Trauma Ray voor ons in petto hebben.