Terwijl Tramhaus gestaag opbouwt naar een crescendo, kijkt gitarist Micha Zaat kijkt de zaal in, zijn ogen dwalen eerst naar de volle balkons om ze dan te sluiten. Het is alsof je hem ziet denken ‘zuig het op, ervaar het moment’. Tramhaus schrijft in Paradiso Rotterdamse popgeschiedenis, samen met hun vrienden van Texoprint en Neighbours Burning Neighbours. En opvallend is hoe zeer alle drie de bands zich als een vis in het water voelen, in Neerlands meest fameuze poptempel die vanavond op een haar na volledig is uitverkocht.

De naam Rotterdam valt eigenlijk niet eens zo vaak vanavond. Alsof de bands het niet te zeer willen benadrukken, of misschien omdat ze nauwelijks beseffen dat woensdag 2 oktober in Amsterdam iets bijzonders gebeurde. ‘We delen de stad, een label en vriendschap’, vat Lukas Jansen tijdens de overdonderende en weergaloos goede set van Tramhaus de connectie tussen de drie samen. Ja, allemaal Rotterdamse bands; ja, alle drie uitgegeven door dat sympathieke label Subroutine; ja, samen met nog een legertje muzikanten in de stad vormen ze een saamhorige groep van vrienden, met veel kruisbestuiving ook, soms letterlijk omdat ze in elkaars bands spelen. Uit dat klimaat is deze avond in Paradiso geboren. En niet iedereen wilde het misschien zo zien, maar het is een historisch moment in de Rotterdamse popgeschiedenis.

De neiging ontstaat om in superlatieven te gaan schrijven, vette clichés te gebruiken. Want het was niet alleen vanwege het samenkomen van drie Rotterdamse bands in het hart van Amsterdam bijzonder, ook elk optreden staat als een huis. Texoprint verzuipt in het begin van de set nog een beetje omdat de sound in de zaal wat veel galmt en je de rake klappen die de band wel degelijk uitdeelt niet direct voelt. Maar die indruk is weg met een zinderende uitvoering van Mumble waarmee het trio de set afsluit. ‘Dit is sick’, zegt bassist Jasper Werij als hij Tramhaus bedankt dat zij hier mogen staan als support. Een groots moment voor een band die een grootse belofte is.

Neighbours Burning Neighbours tourt om hun imposante album Neighbours Burning te vieren en verkeert in topconditie. De band die we gewoon zijn om in kleine zaaltjes te zien, laat zich ogenschijnlijk niet imponeren door de omgeving. Aan het onderlinge oogcontact op het podium en het intens bewegen op de slepende ritmes merk je dat ze gaande de set volledig opgaan in hun spel. Je ziet ze genieten. Dat resulteert in een ijzersterke set. Het contrast met stormachtig rockend Texoprint is groot. Neighbours zoekt het in subtiel gitaarspel en wringende akkoorden met staccato zangpartijen en grote stemmingswisselingen binnen de set; van stil tot luid en wild. De verschillen in karakter tussen de twee bands die ons de avond in leiden maken dat Texoprint overdonderend is, en Neighbours zo spannend dat je je makkelijk kunt laten meevoeren in hun wereld. De concerten van het viertal zijn altijd sterk, maar niet vaak zo aangrijpend als vandaag in Paradiso. Uitmondend in een huiveringwekkende uitvoering van Familiar Place waarin die frase ‘It’s over!‘ voor iedereen een eigen betekenis mag aannemen. Kippenvel.

Hoor het gejuich als Lukas, Nadya, Julia, Jim en Micha het podium oplopen. Onder de klanken van ‘These boots are made for walking‘, keuze van de Rotterdamse dj voor deze avond Richard Foster. Ze vieren vanavond het release-feestje van hun debuutalbum, en dat doen ze niet in de thuisstad maar in Paradiso. Eigenlijk hoeven ze al niet veel meer te doen om dit publiek te winnen, ze zijn al helden getuige het enthousiaste applaus. Ook de laatste twijfelaar in Paradiso wordt vanavond van de sokken geblazen. Tramhaus jaagt op hoog tempo en ongenadig alle hits en menig nieuwe track van het net verschenen debuutalbum The First Exit door de zaal. En op voorspelbare momenten kolkt het op de vloer; bij meezinger Make it happen natuurlijk, maar ook Beep Beep en Karen is a Punk. Tramhaus is een machine, die dendert elke weerstand uit de weg en verovert Paradiso met speels gemak. Vooral met de wilde uptempo songs. Hoewel, we zien vanavond ook een ander kunstje tot in perfectie uitgevoerd: het in kleine stappen toewerken naar een hoogtepunt. Geen toeschouwer die niet wordt geraakt door de opbouw in Minus Twenty.

De liefhebbers van wild rondspringen worden vanavond bediend met het repertoire van de Rotterdammers dat vooral live zo goed tot zijn recht komt. Maar Tramhaus zou Tramhaus niet zijn als je je niet laat inpakken door de vertederende kantjes van de vijf Rotterdammers. Lukas die huppelend en zijn lichaam in bochten wringend al maar in beweging is, vanavond veelvuldig gul lacht en als hij bekenden ontdekt in de mensenmassa vrolijk zwaait. Het contrast met de rauwe stem, die de hele set bewonderenswaardig intact blijft, kan haast niet groter. Of het oogcontact met een grijns tussen Jim en Micha als ze samen een accentje zetten; of miste Micha die deze keer? Bijna tranentrekkend is het moment waarop Nadya het woord neemt, vertelt dat zij uit Amsterdam komt – een plagerig ‘boeh’ klinkt uit de zaal – en vanavond helaas haar vader er niet meer bij kan zijn, maar wel haar moeder. De zaal reageert lief, maar veel tijd voor vertedering is er niet want bam!, de machine wordt weer opgestart met Tramhaus’ versie van een Ramones-introductie van het volgende liedje: ‘Let’s fucking go!‘

Net als de twee opwarmers weet ook Tramhaus hoe je een Amsterdams publiek tevreden naar huis kunt sturen: afsluitend Ffleur Hari drijft een enkeling er toe om ouderwets te stagediven. Terwijl de band met een ongenadig stuwend ritme en strak spelend iedereen aan het bewegen zet, kijkt Micha Zaat met een blik die het midden houdt tussen ongeloof en genot de zaal in, en sluit dan zijn ogen.