Overpeinzingen in de herfst. En bij uitbreiding: de herfst van mijn leven, voor zover het ‘winter is coming’ niet al geklonken heeft. Afgelopen week weer eens stevig platen gereshuffled. In dit geval de afdeling albums uit de donkere, wondere jaren ’80. Daar zitten nog wel wat klassiekers bij die me met een beetje mazzel zullen overleven. Maar ook een hoop platen waar de tijd stevig aan geknabbeld heeft en die – net als ondergetekende – niet mooi oud zijn geworden. Dan hebben we het voornamelijk over een fikse portie new wave, avant-garde en meer fraais waar ik hoogstwaarschijnlijk nooit meer de naald van mijn platenspeler op zal laten zakken.

Namen en rugnummers noemen? Art Zoyd. Attrition. Christian Death. Eyeless in Gaza. Greater Than One. Hunting Lodge. In the Nursery. Kalahari Surfers. Ledernacken. Malaria. Nocturnal Emissions. Nurse With Wound. Of Tanz Victims. Portion Control. Renaldo & the Loaf. Schleimer…K. Vagina Dentata Organ. Die Warzau. Bij wie er bij deze namen – zij het heel flauwtjes – een lampje gaat branden: gefeliciteerd en welkom bij de seniorenclub. Jongeren zullen waarschijnlijk verzuchten waar grootvader het in godsnaam over heeft. 

De vraag die zich opdringt is dan ook: wat moet je er nog mee? Als dat nu al niet het geval is, zullen hooguit muziekarcheologen er straks nog wat aan hebben. Zittend op mijn knieën voor de platenkast, hoorde ik ineens de stem van Rutger Hauer en zijn monoloog als Roy Batty in Blade Runner:  ‘I’ve seen things you people wouldn’t believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched C-beams glitter in the dark near the Tannhäuser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain.’ Het ‘time to die’ liet ik wijselijk achterwege, maar een besef van vergankelijkheid – zowel van muziek als van mezelf –  viel niet te vermijden.

Verkoop die platen dan, hoor ik jullie zeggen, vooropgesteld dat daar überhaupt nog belangstelling voor is. Maar dat zou voelen alsof ik een deel van mijn jeugd verkwansel, zelfs een deel van mijn ziel. Het is het min of meer trieste lot van de verzamelaar die geen afstand kan doen van zijn spullen en op een zeker moment onherroepelijk zal worden ingehaald door de tijd.

Voor de goochemerds die nu roepen ‘ik wil je wel uit de brand helpen en die platen op komen halen’: ik zal er eens goed over nadenken. Okay, gedaan. Het lange antwoord is: nah. 

DJ 45Frank