Er wordt de komende weken een lawine aan nieuwe platen over jullie uitgestort. Aanleiding om er veel ervan even kort te belichten in de MuziScene Checklist.

Wunderhorse – Midas
Jacob Slater draaide volkomen de vernieling in als frontman van The Dead Pretties. Door te starten met een solo-project hervond hij het plezier in het muziekmaken, en rekende hij af met zijn burn-out. Dat soloproject is nu uitgegroeid tot een volwaardige band en met die band om hem heen maakte Slater het debuut Midas. Maak je borst maar nat als je het opzet. Vooral de gitaren denderen je huiskamer binnen alsof de versterker naast je staat. Het is knap hoe het vinnige spel op de geluidsdrager gevangen is, de energie spettert er vanaf. Het doet wat denken aan de beste momenten van slaggitaarpartijen op platen, Velvet Roof van Buffalo Tom bijvoorbeeld. De mix van grunge en indie komt aan. Het is weer eens echt onversneden rock ’n roll uitgevoerd door een zanger die het doorleeft. Waarom doet het nou zo aan Nirvana denken? (Communion Music)

Deadletter – Hysterical Strength
Wie Deadletter nog steeds niet live heeft gezien, heeft het afgelopen jaar onder een steen geleefd. Zanger Zac Lawrence heeft de afgelopen maanden heel wat festivalpodia gezien en kent intussen tal van zalen in Nederland op zijn duimpje. De mix van testosteron-rock, dansbare ritmes en pakkende liedjes blijken een succesformule. Voeg daarbij een band en een pezige frontman met een aantrekkelijke smoel die van elk optreden een belevenis maken, en je hebt Deadletter. Het ep’tje met hitje Binge krijgt nu eindelijk opvolging met een volwaardig album: Hysterical Strength. Een plaat die erin gaat als koek, ook omdat je als luisteraar niet echt wordt uitgedaagd of op het puntje van je stoel gaat zitten. Het is wel een heerlijke plaat voor in de pub waar je een goed humeur van krijgt. Opnieuw voer voor indie-hitlijsten. Met als, een beetje afhankelijk van waar je voorkeur ligt, fijn hoogtepunt A Haunting, vooral ook dankzij de zeurende sax. Of hou je meer van de herhaalde tekst ‘television set‘ in pompend It Flies? Of ben je toch meer van de postpunk-achtige springerige klanken en blazers in Mere Mortal? Deadletter serveert voor elke smaak wat. (So Recordings)

Nada Surf – Moon Mirror
Matthew Caws en zijn band produceren in een ijzeren ritme nieuwe album vol uitstekende powerpopsongs. Op Moon Mirror kun je opnieuw genieten van de bijzondere manier waarop de in Engeland wonende frontman zijn zanglijnen stapelt tot een uit duizenden herkenbare sound. Dat geldt ook voor de manier waarop hij gitaarpartijen uitpluist en er eindeloos verschillende nuances in weet te verpakken, wat ook weer leidt tot die onderscheidende Nada Surf-sound. Laatste troef is dan zijn vermogen hele mooie songs te schrijven, die ook nog ergens over gaan. Moon Mirror moet je als fan dus gewoon blind aanschaffen, en toevoegen aan de verzameling van platen die steeds meer op elkaar beginnen te lijken. Ware het niet dat elk album wel weer zo’n kraker van een song heeft waarop je kunt wegdromen, zoals op deze plaat In Front Of Me Now. (New West Records / V2)

Porches – Shirt
Shirt is Aaron Maine’s zesde album dat hij onder de naam Porches uitbrengt. De ex van Frankie Cosmos keert weer een beetje terug van de flirts met R&B op vorige albums en mixt nu weer op treffende manier de elektronica en zijn voortdurende gebruik van autotune over zijn zeurende stem met gierende gitaren, gekke geluiden, heerlijk klinkende basgitaarpartijen, oude drummachines; alles haalt hij uit de kast om zijn melancholische en dansbare liedjes meer reliëf te geven, en dat werkt! Engelsen zouden het ‘return to form‘ noemen. Het creatieve gebruik van allerlei instrumenten maakt Shirt tot een opwindend goed album. (Domino, V2)
Porches is 22 september in Bitterzoet te zien.

Suuns – The Breaks
De Canadese band Suuns voert toch al weer een poosje het genre experimentele avant garde aan. Met voor ons gevoel het hoogtepunt Hold/Still uit 2016 al weer. Sindsdien geeft de band het gevoel een beetje zoekende te zijn. Misschien is het ook wat te gemakkelijk om, als je het recept eenmaal hebt gevonden om kraut en experimentele sounds samen weet te brengen tot een opwindend stukje muziek, dat telkens weer te herhalen. Maar op The Breaks leidt de zoektocht wel steeds vaker tot mistige psychedelische oefeningen waar je heel veel energie in moet steken om een groeibriljant te ontdekken. Toch heeft ook dit album weer magische momenten, wat ons betreft bijvoorbeeld ergens halverwege Road Signs and Meanings. Dat is dan toch meteen wel weer even heel heftig genieten. (Joyful Noise Recordings)

Daryll-Ann – Spring
En toen was daar opeens die aankondiging dat Daryll-Ann weer zou gaan spelen en hoppeta, er ligt nu ook een gloednieuw album met maar liefst 14 goudgerande gitaarpopliedjes van de bovenste plank. We zeiden het al eerder dit jaar dat liefhebbers van gitaarpop in de traditie van Teenage Fanclub een prachtig jaar meemaken. Johan kwam al met een verrassing, prompt opgevolgd door een prachtig album van The Maureens en laat dit dan nu maar de kers op de taart zijn. Daryll-Ann maakte vanaf 1988 een paar sterke gitaarplaten, maar stopte er mee in 2004. Twintig jaar later is kennelijk het heilige vuur weer gevonden en staan Jelle Paulusma en Anne Soldaat weer samen aan de bak. En hoe, Spring is een innemende plaat vol ijzersterke liedjes, in een veelheid aan verschijningsvormen; het heeft zijn beatlesque momenten, Neil Young gitaarerupties, euforische zang en gevoelige snaren. In no time tot favoriet uitgegroeid zijn hier melodieus Forever Amber en het bedachtzame liedje 1984 met een werkelijk magistraal refrein, en euforisch Cosmic Pudding. Werkelijk heeeeerlijke plaat. (Excelsior Recordings)
Daryll-Ann tourt door het land, je kunt ze onder andere gaan zien: Oct 2 Rotown; Oct 3 TivoliVredenburg; Oct 4 Doornroosje; Oct 12 Fluor; Oct 19 Paard; Jan 22 2025 Paradiso; Feb 6 2025 Vera.