Wat in het vat zit, verzuurt niet. Wat dat betreft is het dus helemaal niet erg dat we sinds eerste single Lazy Heart, die reeds eind november 2023 verscheen, tot vandaag hebben moeten wachten op het verschijnen van het nieuwe album van de Belgische formatie Douglas Firs. Bovendien waren er goed gedoseerde zoethoudertjes. In februari van dit jaar verscheen Back To That Day, in mei Magazine en vorige maand It Isn’t Me. Genoeg pareltjes, me dunkt, maar ook genoeg redenen om reikhalzend uit te kijken naar wat er nog meer op het album Happy Pt. 2 staat. 

Neem I Miss You, waarmee Douglas Firs op het album na Lazy Heart en Back To That Day uitstekend doorpakt. Melancholischer dan dit wordt het niet, prachtig. Vooral ook zodra saxofoon wordt toegevoegd voor extra melodramatisch effect. En dat is absoluut geen goedkoop effectbejag, want frontman en singer-songwriter Gertjan Van Hellemont (The Bony King Of Nowhere) moet nu eenmaal door na het verlies van zijn moeder, maar dat wil niet zeggen dat hij haar niet mist. Over haar dood en de rollercoaster waarin hij belandde na haar overleden en de geboorte van zijn zoontje Georges in diezelfde periode schreef hij eerder al. Het resulteerde in het ingetogen album Heart Of A Mother, waarmee hij de lat voor zichzelf torenhoog legde.  

Naast weemoed is er op Happy Pt.2 gelukkig ook weer energie en hoop te bespeuren. Het is Van Hellemond duidelijk gelukt om een vervolg te geven aan zijn gelukkige gevoelens, ook al zal dat nooit hetzelfde zijn. Vandaar de titel, deel 1 van geluk is niet meer, maar deel 2 ligt in het verschiet. En dat is goed te horen op het vrolijke Start Again, waarop ook zijn zoontjes stem is te horen. En zo meandert de stemming op Happy Pt.2 tussen verdriet, hoop en geluk, maar wat vooral opvalt is hoe rijk de nummers zijn gearrangeerd en uitgevoerd. Behalve eerdergenoemde saxofoon op I Miss You, horen we deze naast pedal steel ook op Magazine. En wat te denken van de toevoeging van viool door Jinte Deprez (Balthazar, J. Bernhardt) op Back To That Day? Sterker nog, ook het zestienkoppig Budapest Art Orchestra is ingeschakeld om nummers van extra diepgang te voorzien. En zo pakken sommige nummers groots uit, terwijl Douglas Firs met bijvoorbeeld het instrumentale slotnummer So This Is It (for Arlette) bewijst dat klein ook heel fijn kan zijn. 

Voor de productie werd de hulp ingeroepen van Kevin Ratterman (My Morning Jacket, Ray Lamontagne, Afghan Whigs), die het album in Los Angeles de finale mix gaf, terwijl Fred Kevorkian (The White Stripes, The National) in New York de mastering deed. Het resultaat is ronduit verbluffend en Happy Pt. 2 wordt zelfs beter na elke luisterbeurt. Ook daar zou de titel dus op kunnen slaan: je dacht dat je blij was met het album, maar uiteindelijk word je er alleen maar blijer van.