Kitty Solaris – James Bond
Kitty Solaris is een singer-songwriter uit Berlijn en die verrast ons met een heel prettig album vol warm klinkende en rustig kabbelende indie met elektronische versierselen. Een nummer als Go With The Flow bijvoorbeeld, doet het heerlijk in de auto met de raampjes open. Invloeden hoor je terug van new wave en shoegaze. Je kunt de plaat opslaan in je collectie in de buurt van Jane Weaver en Robin Kester. (Solaris Empire)

Itches – Two Flies In One Clap
Kijk, de titel geeft al een beetje een indruk van het type humor waarvan Itches uit regio Antwerpen zich bedient. Het drietal maakt naar eigen zeggen muziek die is ‘doordrenkt met de smaak van goedkoop ingeblikte pils’. En zet het maar even op en je weet dat dit waarachtig klopt. Als referenties durven ze Black Lips, Thee Oh Sees en Ty Segall te noemen. Ja ja, lef dus. Het drietal geeft een eigen draai aan garagerock, doet dat energiek, met lef én gevoel voor een lekkere meebrulbare deun. Chapeau! Oh en in de gig-lijst zien we voor de komende tijd even niks in Nederland. Hoe zit dat?!

Illuminati Hotties – Power
Sarah Tudzin is bekend producer en engineer maar maakt ook zelf muziek, dit keer in het kader van het ‘project’ Illuminati Hotties. Tudzin slaagt erin de plaat te laten klinken als heel veel andere gitaarpop. Van Weezer tot en met bijvoorbeeld Soccer Mommy. Dat klinkt nu negatief, maar zet maar eens op, het valt best mee. Want in die bekende saus gooit Tudzin ingrediënten die Power tot een aangename popplaat maakt. Slechts een enkel liedje is net te zoetsappig, maar daar staan gelukkig leukere net iets pittiger exemplaren tegenover. En met 13 van die liedjes hoef je je ook niet bekocht te voelen. (Hopeless Records)

Beabadoobee – This Is How Tomorrow Moves
Beatrice Laus dook nu eens met niemand minder dan Rick Rubin de studio in. Dan weet je wel een beetje wat je kunt verwachten. Het gaat dan vet klinken, zonder helemaal volgepropt te zitten met lagen van alles en nog wat. En de liedjes hebben na het schrappen door de bebaarde bejaarde producer waarschijnlijk ook een heldere opbouw en pop-feel. En ja hoor, Laus’ nieuwe album is er een om door een ringetje te halen en zo toegankelijk en verleidelijk als een broodje poep. Gewoon lekker. (Dirty Hit)

The Folk Implosion – Walk Thru Me
Voor het eerst in 25 (!) jaar brengen Lou Barlow en John Davis onder de naam The Folk Implosion een album uit. De liedjes hebben ze op afstand van elkaar – door ideeën en bewerkingen heen-en-weer te mailen – geschreven. Misschien ligt het daaraan: de liedjes pakken me net niet zo zeer bij de strot als ander werk van Barlow, uitgebracht als Sebadoh of binnen Dinosaur Jr. Toch zeker de moeite van het kennisnemen waard, en voor ‘Barlowianen’ als ikzelf een absolute must.