De punkrock wordt stapsgewijs vervangen door moddervette pathetiek. In die zin lijkt de ontwikkeling van Iers Fontaines DC wel wat op die van Brits Idles. Ze begonnen ooit met snelle stampers van het type ‘zweet-en-snot-voor-je-ogen’. Maar als de jaren verstrijken gaat het tempo gemiddeld genomen omlaag en neemt het aantal songs dat een poppy pakkende deun combineert met ‘brok-in-de-keel-moties’ toe. Kosten nog moeite worden gespaard, van vervaarlijk brullende synths tot en met een peloton strijkers, om het nóg indrukwekkender te laten klinken. Om dan ineens terug te schakelen en een stem zijn werk te laten doen met hooguit een akoestische gitaar, mikkend op je tere hart.

Al de eerste luisterbeurt naar het nieuwe album van Fontaines DC vervult je met tegenstrijdige emoties. Enerzijds is er de hunkering naar het rauwe randje, de punk, die boosheid. Anderzijds klinkt elk liedje al de eerste keer bekend, hitgevoelig, het gaat erin als zoete koek. En die stem van Grain Chatten snijdt opnieuw door merg en been, als hij in zijn eigen stijl van zingen weer eens een toon klaaglijk lang aanhoudt. Het is gewoonweg prachtig, geen uitweg mogelijk.

Het doet denken aan de ontwikkeling van The Cure. Lo-fi klinkend beginnen, om met een groeiend budget dan uiteindelijk Desintegration (of in Fontaines’ geval Sundowner) te maken waarop diezelfde ijzersterke liedjes in een grootse verpakking worden gehuld. Dan is het vervolgens smaakzaak of je van vindt dat die liedjes daarin beter tot hun recht komen dan in de meer uitgeklede versie, zoals op Faith bijvoorbeeld.

Romance is 36 minuten lang een fantastisch album. Chatten en zijn vrienden hebben – opnieuw – een plaat gemaakt met geen enkel zwak moment. Hun vermogen sterke songs te schrijven is weer gegroeid. Het klinkt allemaal fantastisch, terwijl de arrangementen toch voldoende afwisselend zijn om elk nummer net een eigen karakter te geven. Zo eindigt het album lichtvoetig met Favourite, gekenmerkt door een gitaarlijntje dat bijna tot vervelends toe het hele nummer door je brein probeert te penetreren. Mijlenver verwijderd van de bombast waarmee het album opent, en bovendien een liedje waarin The Cure en The Smiths dan eindelijk lijken samen te vloeien.

A Hero’s Death uit 2020 is een plaat waar je dankzij de onverhulde duisternis en agressie ook nu nog met open mond naar kunt luisteren. Huiveringwekkend. Ondanks alle pracht en praal en de rake, toegankelijke liedjes, komt Romance niet in de buurt van die impact. Noch het zware hijgen van Chatten in Starbuster (verwijzend naar een paniekaanval die hij eens in Londen kreeg), noch het felle begin van Here’s The Thing doet daar iets aan af. De vierde van de Ieren zal ongetwijfeld de deur openen naar weer een grotere aanhang. Omdat het niets minder dan een ijzersterk popalbum is. Maar fontaines DC zal toch verdulleme niet een nieuwe Coldplay worden?