Ik kan me geen leven zonder The Rolling Stones voorstellen. Mijn hele leven lang zijn ze er. Toen ik werd geboren bestonden The Beatles nog en leefde bijvoorbeeld Bob Marley nog en ik heb tot vrij hoge leeftijd Michael Jackson en Prince nog als vaste waarden in de muziek meegemaakt. Niets zo vast echter, als The Rolling Stones. Zeg je Rolling Stones, dan zeg je tenminste Mick Jagger en Keith Richards. Zelf zou ik daar in een adem Charlie Watts, de in 2021 overleden drummer, Ron Wood en last but not least mede-oprichter Bill Wyman aan toevoegen. Dat Wyman reeds dertig jaar (!) geleden opstapte als bassist van The Stones, doet daar wat mij betreft niets aan af.  

Na een sabbatical van zo’n vier jaar maakte maakt Wyman afwisselend albums solo – dit deed hij overigens ook al toen hij deel uitmaakte van de Stones – en met zijn band Rhythm Kings. Nu is er een nieuwe solo-langspeler, Drive My Car, de eerste sinds 2015. De nummers op dit album zijn afwisselend eigen nummers en covers van artiesten die hij bewondert. En zo zit er zelfs een Nederlands tinje aan de langspeler, want maar liefst twee nummers zijn geschreven door Hans Theesink, een Nederlands gitarist, zanger en liedjesschrijver die blues en rootsmuziek speelt en over wie Bo Diddley ooit schijnt te hebben gezegd dat hij ‘one hell of a guitar player’ is. 

Het ene nummer van Theesink, Storm Warning, is ronduit blues, het wordt voorafgegaan door het eveneens redelijk bluesy Bad News, dat evenals het titelnummer dat daar weer aan vooraf gaat van Wyman zelf is. Het andere heet Wings en is meer een kruising van rock ’n’ roll, country en blues, terwijl af en toe wel wat weg heeft van Crazy Little Thing Called Love van Queen. Andere covers zijn onder ander Bob Dylans Thunder On The Mountain, waarmee het album aangenaam opent, Taj Mahals Light Rain en Aint’ Hurting Nobody van John E. Prine.  

De liefhebber weet genoeg. Samen met oudgedienden als gitarist Terry Taylor en drummer Paul Beavis, met wie hij vaker musiceerde en albums opnam, kan de 87-jarige Wyman een geslaagd nieuw album aan zijn toch al omvangrijke oeuvre toevoegen. De tien nummers, twaalf als je de digitale bonustracks Sweet Baby en Tell You A Secret meetelt, zijn een geslaagde mix van ongehaaste rhythm and blues en rootsy americana in de traditie van JJ Cale. Overigens wordt dit door Wyman bevestigd, al voegt hij daaraan toe dat er ook veel van hemzelf in de plaat zit: “I’ve never tried to be anyone else – I’m Bill, basically.”