Het leven bestaat uit keuzes maken. Lastige keuzes soms. Zeker wanneer je moet kiezen tussen voetbal en muziek. Niet direct een ‘Sophie’s choice’, maar toch. Doorgaans valt de keuze dan op muziek. Alleen in 1998 haastte ik me van het Belgische popfestival Zwemdokrock weer snel de grens over om niks van de halve finale Nederland-Brazilië op het WK in Frankrijk te hoeven missen. Maar zoals zo vaak het geval is bij ‘ons’ Oranje, was ‘hoop’ ook ditmaal een kwestie van uitgestelde teleurstelling.

Soms wórdt die keuze ook voor me gemaakt. Zo stonden mijn dj-buddy en ik zaterdagavond 6 juli geprogrammeerd voor een dj-set tijdens een foodtruck festival. In al haar wijsheid besloot de organisatie om te kiezen voor het uitzenden van de EK-wedstrijd Nederland-Turkije op groot beeldscherm en ons te elfder ure te cancelen, met de lullige dooddoener ‘kunnen jullie ook lekker voetballen kijken’. Nou, lekker dan. Nog even erover gedacht om onze advocaten juridische stappen te laten ondernemen, maar ach…

Komend weekend mag ik met m’n dinnetje drie dagen plaatjes draaien in de silent disco op het Bospop-festival in Weert. Altijd leuk, hoewel niet direct een muzikale uitdaging. Beetje van-dik-hout-zaagt-men-planken de plaatjes aan elkaar rijgen en vooral de meutematser spelen. Herkenbare meezingers, ‘all killers, no fillers‘, van dat werk. Want anders schakelen de met hoofdtelefoon uitgeruste feestvierders gelijk over naar het kanaal van de aanpalende concullega’s. Dus niet de eigenwijze fijnproever uithangen, maar gewoon knallen met die hap. Aangezien zondagavond de finale van het EK voetbal op het programma staat en Nederland die finale via wat kunst- en vliegwerk en een fikse dosis mazzel kon bereiken, bij de organisatie vooraf al eens voorzichtig gepolst hoe of wat, mocht Oranje die finale halen, maar daarover kon nog geen uitsluitsel worden gegeven. De voorzienigheid hielp in deze een handje. Ene Ollie Watson besliste in de laatste seconde van de halve finale Nederland-Engeland de wedstrijd, waarmee ‘ons’ de kans werd ontnomen om eindelijk weer eens op schlemielige wijze een eindstrijd te verliezen. Typisch geval van jammer. Na enkele weken al hossend ook weer eens naar links te zijn gegaan, gaan we na de uitschakeling van een elftal waar de elders zo gevreesde omvolking wél op goedkeuring kan rekenen, gewoon weer naar radicaal-rechts.

Zoals de grote filosoof Johan Cruijff terecht opmerkte: ieder nadeel heb z’n voordeel. De dj-set op Bospop kan zonder onderbreking of afgelasting doorgaan en mijn Oranje-shirt met rugnummer/bouwjaar 1963 verdwijnt weer twee jaar in de mottenballen. Grootste voordeel: ik kom nu niet in de verleiding om in mijn platenkoffertje een plekje in te ruimen voor ‘Wij houden van Oranje’ van André Hazes. Dat dan weer wel. Die last had ik bij EK-winst echter verdomd graag willen dragen, godverdegodver.

DJ 45Frank