Het is spannend of het weer een beetje wil meewerken. Het is een van de weinige factoren waar de organisatie van Vestrock geen invloed op heeft. En er is al wat water gevallen de afgelopen dagen! Maar dankzij tonnen houtsnippers ligt het festivalterrein er strak bij. Bezoekers is bovendien aangeraden om rekening te houden met schoeisel en kleding. Dat het meeviel op de openingsdag is een enorme opsteker. Nu draagt een beetje modder voor sommige bezoekers wel bij aan ‘het festivalgevoel’, maar dat geldt niet voor iedereen. Festivalpubliek is doorgaans even gevarieerd als een festival zelf.

Tekst: Theo Stepper Foto’s: Harrij Stekel en Vestrock (VR)

Qua programmering zit het dan ook aankomend weekend wel goed. Met acts als The Kooks, De Jeugd Van Tegenwoordig, Stone, Douwe Bob, Boef, Compact Disk Dummies, Big Special en Paul Elstak, is er werkelijk voor elk wat wils. En dan hebben we het alleen nog maar over de openingsdag, want op zaterdag treden onder andere Son Mieux, Dinosaur Jr, The Reytons en Oscar And The Wolf aan. MuziScene gaat als gebruikelijk op zoek naar de krenten in de pap en schuwt daarbij moeilijke keuzes niet. Bij twijfel kiezen we voor minder bekende bands, en dus kun je hier voornamelijk lezen over optredens die op het kleinste van de drie podia van Vestrock plaatsvonden, al maken we uiteraard met liefde een wandeling naar de Main Stage als de tijd ons dat toestaat. 

Bunker heeft welgeteld twee singles op het streamingplatform Spotify staan. Da’s niet veel, maar genoeg om mij van tevoren een beeld te vormen. Het vijftal uit Bergen Op Zoom mag zich winnaars van de Vestrock-Rally 2024 noemen. Daarnaast wonnen zij eerder onder andere zowel de jury- als publieksprijs van ‘De Grote Prijs Van Dordt’ in Bibelot en zijn ze voorprogramma geweest van Wild Romance. Het is daarom niet verwonderlijk dat Bunker als een gestroomlijnde rockmachine te keer gaat. Met openingsnummer Nice To Meet You stelt de band zich netjes voor. Beide singles worden gespeeld en zowel Not Today uit 2022 dat als tweede aan bod komt, als onlangs uitgekomen The City Burns (over opgroeien in een middelgrote, beetje saaie stad) komen live goed uit de verf. Zanger Joep Wille blijkt goed bij stem en klinkt bij vlagen een beetje als Noel Gallagher van Oasis. Zowel de ritmesectie als beide gitaristen breien een schitterend kleed waarop zijn zang mag landen. Traditiegetrouw bijt de winnaar van de rally het spits af op Vestrock en steevast voeg ik mij bij het handjevol publiek dat op zo’n vroeg optreden afkomt, maar zelden zag ik een band die zo goed beslagen ten ijs komt. En datzelfde geldt voor de tweede act van vandaag, die strak achter Bunker aan is geprogrammeerd.  

Je kun ze gerust bestempelen als jonge lokale honden, die zich goed in de kijker hebben weten te spelen in het Zuiden van Zeeland. Reeds twee achtereenvolgende jaren werd Four In Blood veelvuldig getipt bij de organisatie van Vestrock, die besloot om de lokale fanbase op zijn wenken te bedienen. Dat het viertal direct na de show van Bunker op moet, maakt het duidelijk de pis niet lauw, want geroutineerd gooit het viertal de beuk erin met een Slayer-achtige intro, die het begin blijkt van een energieke show, die van meet af vol gas aan is. Met nummers als Party Till We Die, is dat kat in het bakkie voor het al even jonge publiek, dat vooraan vrijwel continu losgaat in een felle pit. Maar Four In Blood scoort ook hoge ogen bij de rest van het publiek in de, zeker voor dit tijdstip, goed gevulde Kapel. Dat het niet in altijd in het Engels hoeft bewijst Four In Blood met het korte harcorenummer De Buurman. Four in Blood meandert overigens moeiteloos van hardcore naar verschillende soorten metal en schudt de boel al vroeg in het programma op, niet in de laatste plaats door een uitstekende versie van Rage Against The Machine’s Killing In The Name Of als uitsmijter van de set.  

Ik heb Douwe Bob reeds meerdere keren live gezien. Altijd op een festival, want hoewel hij mij live eigenlijk altijd wel weet te bekoren, heb ik geen albums van hem in huis en ik voel eigenlijk nooit behoefte om naar een van zijn concerten te gaan. De meeste indruk maakte Douwe Bob ooit hier op Vestrock, toen hij mij in 2015 tijdens een akoestische set kippenvel en waterige oogjes gaf in de Basiliek van Hulst. Sindsdien ben ik dus wel min of meer fan al ben ik zeker geen kenner. Ik laat me dan ook verrassen door het optreden van de Amsterdammer, dat hij toepasselijk begint met Shine, want ondanks alle buien van de afgelopen dagen, speelt hij voor een zonovergoten weide. Daar had hij duidelijk ook niet op gerekend, zodat hij voor aanvang van het tweede nummer een zonnebril leent van iemand uit het publiek. Staat hem nog goed ook. Hetzelfde mag worden gezegd van zijn optreden, dat staat als een huis en dus voldoet aan Douwe Bobs motto dat het leven te kort is voor saaie optredens. Voor Nothing To Lose verruilt hij de bril voor een ander model. Wederom krijgt hij die aangereikt van iemand in het publiek, dat zodoende niet alleen participeert door meezingen en meeklappen. Omdat ik graag op tijd bij Dangerous Times For The Dead ben, verlaat ik vol vertrouwen de weide. Ik heb genoeg gezien en gehoord. Douwe Bob stelt wederom niet teleur. Naar verluidt speelde hij het laatste kwartier van zijn set zelfs in de stromende regen, zonder dat hem dat veel toeschouwers kostte en dat zegt genoeg. 

Maar in de Kapel is het lekker droog en wanneer ik mijn ogen sluit, is het of ik een jonge Bruce Dickinson hoor. Ook de muziek die Dangerous Times For The Dead ten gehore brengt komt dicht in de buurt van die van Iron Maiden. Het is om nostalgisch van te worden, want het vijftal uit de Domstad brengt de typische mix van heavy metal en hardrock die ik mij herinner uit mijn pubertijd. Zonder moeite brengt Dangerous Times Of The Dead herinneringen boven aan bands als Judas Priest, DIO, Van Halen en Black Sabbath. Hoewel de band uitsluitend eigen werk speelt, heb ik het gevoel alsof ik rechtstreeks naar de jaren 80 ben geteleporteerd. Dangerous Times For The Dead heeft een klassiek maar toch fris geluid, dat enerzijds wordt gekarakteriseerd door epische gitaarsolo’s, en anderzijds door hoge zang die als een mes door de boter snijdt. De boter is hier een metafoor voor dreunende drums, bas en ronkende riffs. Dangerous Times For The Dead reanimeert mijn metal heart, waarvan ik dacht dat het op sterven na dood was. Het is dat ik op een festival ben, maar anders ging ik nu naar huis om oude lp’s af te stoffen en plaatjes te draaien in mijn man cave. Dat de band slechts voor een matig gevulde Kapel staat is voor mij onbegrijpelijk, al zal dit mogen worden toegeschreven aan de reputatie van Fleddy Melculy, wiens optreden in de Tent gedeeltelijk overlapt met dat van de Utrechtenaren. In een ultieme poging een pit te creëren start zanger Björn Ciggaar tijdens het laatste nummer er zelf een, maar helaas zonder veel navolging, al stuitert er welgeteld één goedgemutste fan als een pogostick om hem heen. 

Ik noemde de band zojuist al. De Vlamingen rondom rocker Jeroen Camerlynck kopiëren enerzijds schaamteloos en zijn anderzijds oer-origineel. Dat hij met zijn band Fleddy Melculy een overtuigende set weet neer te zetten, herinneren we ons van zijn optreden op Vestrock uit 2018. Destijds trad het vijftal nog op het kleinste podium op, maar dit jaar mag het aantreden in de veel grotere Tent. Dat de band inmiddels duidelijk voor hetere vuren heeft gestaan, is wel duidelijk, want Fleddy Melculy weet wederom te overtuigen met zijn crossover van speedmetal en punk. De teksten zijn, voor zover verstaanbaar, vaak ronduit humoristisch, al klinkt er door de parodie ook een serieuze ondertoon. Hoe serieus de Vlamingen hun muziek nemen blijkt ook uit het feit dat ze direct het optreden stil leggen als er vooraan in de pit een opstootje ontstaat. ‘Hé heethoofden en security, kunnen jullie elders verder discuteren, dan kunnen wij de show voortzetten.’ En dat doen ze subiet zodra de gemoederen bedaard zijn. Uiteraard vervolgen ook de meeste moshers in de dampende moshpit hun bezigheid, terwijl Fleddy Melculy hen de boze buitenwereld wederom volledig doet vergeten. Memorabel is een understatement want ik ben ervan overtuigd dat zodra de blauwe plekken zijn verdwenen, de herinnering aan dit optreden nog wel even zal beklijven. 

Zelden was een bandnaam meer spot on, want dat darkwave altijd donkerder kan bewijst Darker. Het trio uit Tilburg maakt inktzwarte synthpop die ontegenzeggelijk melancholisch klinkt. Gewapend met Kaoss-pads, drumcomputers, keyboards en een (extra) live drummer oefenen ze een onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op publiek voor wie het allemaal niet zo vrolijk hoeft. De show is een nachtmerrie voor fotografen, die vanwege het schaarse licht met moeite een fatsoenlijk plaatje kunnen schieten. Het is alsof de artiesten willen zeggen: het gaat niet om ons. Dat wordt nog versterkt door de beelden die op vier LED-schermen worden vertoond en die naadloos aansluiten bij nummers als Memento, Enough, Plastic Dreams, Radio Panic en slotnummer van de set, Hope, zodat gerust gesproken kan worden van een indrukwekkende audiovisuele ervaring. 

Na het optreden van Darker is het niet heel lastig schakelen naar Adult Dvd. Het optreden van de zeskoppige synthpunk-band uit Leeds is weliswaar meer uptempo en veel dansbaarder, maar leunt wel zwaar op bijna retro-computerspelachtige synths met een knipoog naar oude chiptunes, maar dan groovy en ondersteund door spottende teksten. Het Britse zestal is inmiddels zo’n vier jaar actief en dat is met name te merken aan de relaxte manier waarop het zijn strakke show neerzet. Het optreden is een aanstekelijke dwarsdoorsnede van zijn oeuvre, dat vooralsnog met name uit singles, ep’s en remixes bestaat en dat live uitstekend uit de verf komt. Dat het enigszins doet denken aan LCD Soundsystem in zijn hoogtijdagen zegt genoeg en het duurt niet lang eer de eerste voetjes van de vloer gaan en de heupen worden getoetst op wendbaarheid. Met name het voorlaatste nummer was erg indrukwekkend, uiterst dansbaar en neigde hier en daar zelfs enigszins naar goa-trance. Dat de band afsloot met hit-single Bill Murray, was natuurlijk de spreekwoordelijke kers op de taart.  

Na Adult DVD klinkt het uit Brighton afkomstige The Kooks vooral lieflijk. De band viert zijn twintigjarige verjaardag op Vestrock en daar willen we uiteraard een graantje van meepikken. Dat we de Britten eerlijkheidshalve uit het oog waren verloren sinds hun tweede album mag de pret geenszins drukken. Ook dat we slechts een staartje kunnen meepakken lijkt geenszins erg, want het is alsof we in een warm bad stappen. Is dit Vestrock of Bestrock, vragen we ons af, want zowel oude als nieuwere nummers die gedurende het laatste half uur van The Kooks’ optreden langskomen liggen ronduit goed in het gehoor, met soms een bijna reggae-achtige vibe. Het optreden is bovendien een sight for sore eyes, want het viertal dat is vernoemd naar het gelijknamige nummer van David Bowie op het album Hunky Dory, weet zijn enthousiasme moeiteloos over te brengen op het publiek, dat vooraan bij het podium dan ook fanatiek reageert en meeklapt en –zingt. En wat is er leuker dan mensen kijken? Goed, meezingen met slotnummer Naïve komt dicht in de buurt: “I know she knows that I’m not fond of asking / True or false, it may be / Well, she’s still out to get me.” 

De in 2009 opgerichte indiepopband San Cisco is in Australië een graag geziene gast. Wie het optreden op Vestrock bijwoonde zal dat niet raar vinden, want het trio brengt uitermate goed in het gehoor liggende muziek, die zeer goed past bij het zomerse weer. Dat er veel nummers van het begin maart verschenen album Under The Light worden gespeeld is logisch. Toch zijn het met name de oudere hits die eruit springen. Awkward en Too Much Time Together zijn niet voor niets ruim 40 miljoen keer gestreamd en komen ook op de Veste van Vestrock tiptop uit de verf terwijl ze het publiek een fijne retro-vibe bezorgen, omdat het van die tijdloze muziek is. San Cisco is ronduit vrolijkmakend dankzij springerige melodieën, borrelende synths en parmantige gitaren en dat is terug te zien op de gezichten van een dankbaar festivalpubliek dat wel een plaatsje heeft weten te veroveren in de voor dit optreden eigenlijk te kleine Kapel. 

De Jeugd van Tegenwoordig heeft natuurlijk geen introductie nodig. Hoewel Jeugd? Wellicht gold dat voor Faberyayo, Vieze Fur, Willie Wartaal en Bas Bron toen zij in 2005 doorbraken met debuutsingle Watskeburt?! Tegenwoordig zijn de heren in de veertig en mag producer Bas Bron zich dit jaar verhogen op de Big five O. Niet verwonderlijk dus dat er ook veel oudere jongeren vertegenwoordigd zijn in het publiek, dat zich in groten getale, jong en oud, heeft verzameld bij de Main Stage van Vestrock. Wat dat betreft voel ik mij geenszins bezwaard dat ik het optreden halverwege verruil voor dat van The Clockworks. Dat heeft namelijk niets te maken met het optreden van de Jeugd, want dat is alles wat je van de bijna twintigjarige band mag verwachten. De beats stampen als vanouds en de rappers zijn op elkaar ingespeeld als de radertjes van een Zwitsers horloge. Dat de heren inmiddels grossiert in hits maakt het optreden als een op hol geslagen jukebox die van geen ophouden weet. De Jeugd van Tegenwoordig is duidelijk nog niet aan slijtage onderhevig en lijkt de bron van de eeuwige jeugd gevonden te hebben. 

Op het debuutalbum Exit Strategy dat eind vorig jaar uitkwam klinkt het uit Galway afkomstige viertal The Clockworks als een kruising tussen The Smiths en Fontaines DC. De teksten zijn maatschappijkritisch en soms op het poëtische af en de begeleidende muziek is scherp als een Zwitsers legermes. Live stelt de band geenszins teleur en weet het perfect de balans te vinden tussen een moderne postpunk- en 80’s postpunksound. Dat niet alle vroege singles het debuutalbum hebben gehaald, wil niet zeggen dat ze live de revue niet passeren. Persoonlijk ben ik erg content dat bijvoorbeeld The Future Is Not What It Was en Blood On The Mind live zo goed overeind blijven tussen kanonnen als  Mayday Mayday, Bills And Pills die volgen op openingsnummer Endgame, dat weliswaar niet het album haalde, maar dus toch goed genoeg is bevonden om een set mee te starten. Grote afwezige is Smiths-achtige Danny’s Working Like A Dog, toch heb ik mij geen moment verveeld, en zelden realiseerde ik me zo goed dat tijd kan vliegen, want met The Clockworks on stage, duren minuten schijnbaar dertig seconden. Heerlijk optreden dat voor mijn gevoel veel te kort duurde en meesterlijk werd afgesloten met Enough Is Never Enough. (En daar was ik het in dit geval helemaal mee eens…) 

De Vlaamse broers Lennert en Janus Coorevits staan erom bekend dat ze in no time de dansvloer vullen. Het tweetal is beter bekend als Compact Disk Dummies en sinds ze onder die naam in 2012 Humo’s Rock Rally wonnen, hebben ze drie albums uitgebracht en zetten ze menig festivalweide op zijn kop. Ook op Vestrock is het raak en dat is niet heel verwonderlijk want wie bijvoorbeeld het laatste album kent, weet de muziek van Compact Disk Dummies nu eenmaal bedoeld is om te dansen. Dat ik de muziek live nog vele malen beter weet te waarderen dan thuis uit mijn eigen speakers, maakt dat, nadat ik mij na het optreden van The Clockworks aan de zijlijn heb gemeld, enkele nummers met veel smaak over mij heen heb laten komen, en ja, mij zelfs aan een dansje heb gewaagd. 

De programmeur van Vestrock schuwt bands met niet meer dan een of twee ep’s, of een net verschenen debuutalbum geenszins. Het is een van de redenen dat ik het festival zo graag bezoek. Met een debuut dat voor de helft is gevuld met eerder uitgebrachte singles is Big Special geen uitzondering en dus gewoon van harte welkom. Terecht, want wat een heerlijk debuut heeft het uit Birmingham afkomstige duo onlangs uitgebracht! Gelukkig weten Joe Hicklin, en Callum Moloney de belofte die hen is vooruitgesneld live volkomen in te lossen. Dat de teksten – die gaan over worstelen met de hedendaagse realiteit, depressies en uitzichtloosheid van het bestaan – niet per se vrolijk zijn, mag de pret geenszins drukken. Ik sta vrijwel continu met een grote grijs op mijn gezicht. Terwijl een deel van de festivalgangers zijn zorgen vergeet bij de happy hardcore van Paul Elstak, dompel ik me met een ander deel onder in de verhalende mix van post-punk en spoken word, die wordt opgediend met een vleugje hiphop. Dat Big Special zijn debuutalbum integraal heeft gespeeld, zij het in een andere volgorde, sluit ik niet uit. Met name het als gedicht voorgedragen For The Birds maakte veel indruk. Met dit optreden geeft Big Special extra glans aan een toch al rijke festivaldag.  

En zo mogen we de tussenbalans opmaken. Er staan opvallend veel acts uit Nederland en België op het programma en er was relatief veel heavy metal en hardrock te beluisteren. Four In Blood was overdonderend, net als Dangerous Times For The Dead. Toch is wat je van ver haalt lekker: neem San Cisco, dat wist te verrassen en heerlijk aansloot op The Kooks, die na twintig jaar nog steeds weten te boeien. Maar de meest boeiende act was toch het duo dat de avond afsloot in een uit zijn voegen barstende Kapel: Big Special. Joe Hicklin, stadsdichter en nachtburgermeester van Birmingham vormt met drummer Callum Maloney een uitstekende tandem, die mij en velen met mij ademloos meenam op de bagagedrager voor een geestverruimend rondje langs de aftakeling van Groot-Brittannië.

Lees meer over Vestrock Zaterdag! >