Temidden van een groeiend aantal een- of meerdaagse festivals dat zich concentreert op nieuwe alternatieve muziek, is het Haagse Sniester door de jaren uitgegroeid tot een sterk merk. De Sniester usp’s: een grote hoeveelheid acts die zich live al hebben bewezen maar nog niet door iedereen zijn ontdekt; op een postzegel meerdere zalen in uiteenlopende grootte en sfeer; een voor iedereen toegankelijk podium op de Grote Markt zorgt voor een vrolijke kermis-achtige atmosfeer, zelfs als het regent. We dompelen ons een avondje onder in het geweld en krijgen een suger rush van al dat uiteenlopende lekkers.

Op een festival met een te groot aanbod als Sniester zijn er twee manieren om keuzestress te voorkomen: 1. je heel goed voorbereiden en bewuste keuzes maken én je aan je schema houden; 2. Timesquare laten voor wat het is en gewoon je neus achterna waarbij het toeval en wie je tegen het lijf loopt een bepalende factor kan zijn. Of een mengeling van beide, zoals het vanavond gaat. Beginnen bij het uit Australië afkomstige Gut Health. We zien in de foyer van het Koorenhuis een oude globalistische utopie werkelijkheid woorden: alle gitaren van deze band zijn voorzien van geïmproviseerde stickers met een oproep Palestina te bevrijden. Het maakt dus niet uit of je aan deze of die andere kant van de wereld bivakkeert om tot gemeenschappelijke inzichten te komen. Natuurlijk spelen stokoude koloniale culturele banden hier een rol, wat je ook terughoort in de dansbare postpunk van Gut Health, die zomaar Brits zou kunnen zijn. Met sterke baslijnen als fundament, percussie mét koebellen, de pakweg 1,5 meter dynamiet Athina Uh Oh die voortdurend in beweging oogcontact zoekt met het publiek, en een burleske, door queer rave-cultuur beïnvloede presentatie, is de Australische band ook vroeg op de avond een uitstekende en evenzeer messcherpe als dansbare binnenkomer.

Even oppassen voor de fietsers en dan staan we in uitpuilend Paard Café voor Texoprint, uit Rotterdam, vol Rotterdamse fans. Een jaar geleden stond het trio er ook, maar nog onder hun oude naam. Nu met een kersverse en buitengewoon aanstekelijke melodieuze ep onder de arm spelen ze een felle set. Texoprint is al een geoliede machine, en met nog heel veel meer draaiuren voor de boeg het komende festivalseizoen belooft het een ontzagwekkend goede live-band te worden. Na afloop wordt in het café gefluisterd dat het de beste band van deze editie van Sniester is. Toch gaan we nog niet naar huis, want er is nog zoveel meer suikergoed te checken.

We mijden de grote zaal waar Deadletter weer eens een keer de boel plat speelt. Maar dat hebben we al eens meegemaakt. En dus staan we, ons voornemen invullend met open mind ook eens te gaan kijken naar dingen die we normaal niet zien, tussen een heel ander deel van het publiek om het Neerlands fenomeen Elmer te zien. Een theatershow, daar lijkt het zo’n beetje op. Met op het podium een tentje en een dj-booth waar hartveroverend dj Skipper aan het werk is. Poppenspel van de bovenste plank, een toevoeging aan de visueel sterke show van Elmer. En voor de oplettende toeschouwer was er ook recht tegenover het podium een mooi schouwspel te zien: daar wordt de techniek voor de show door een lid van het team van Elmer aangestuurd en dat gebeurt al dansend en meezingend met evenveel passie als de artiest zelf. Met al het dansen en hossen lijkt het enkel feest, maar bij Elmer gaat het ook ergens over en is er nog een laag in het werk te ontdekken. Je zal recent maar een familielid hebben verloren, sta je daar toch met een steen in je maag te luisteren naar de stiekem indringende boodschappen van Merel Pauw. De afwisseling tussen ontroering, niets verbloemende openhartige teksten die aansluiten bij de belevingswereld van adolescenten en gewoon feesten spreekt het stukken jongere publiek dan we eerder op de avond troffen overduidelijk erg aan. En ook al is de backingtrack met vette beats niet je ding, kun je niet om de conclusie heen dat Elmer een uitstekende show neerzet.

Dat geldt zeker ook voor afsluiter in de kleine zaal van Paard deze avond Big Special. Drummer Callum Moloney neemt een half uur voor de show begint de situatie in zich op, kijkt eens rond op het podium en in de zaal. Hij balt zijn vuist: deze man heeft er zin in. Hij fungeert als stadionspeaker tijdens de zinderende show van het duo uit Birmingham. Behalve met zijn opzwepende kreten voert hij met zijn pompende intense drumspel – doet toch regelmatig aan The Ting Tings denken – de ene na de andere song naar een hoogtepunt. Shithouse! Is dat al indrukwekkend, dan hebben we het nog niet gehad over de stem van Joe Hicklin. Dat heb je nog niet zo direct door als hij praatzingt cq rapt. Nee, als hij dan in de refreintjes overschakelt naar zijn zangstem komt het pas echt aan. Die bulderende bariton, telkens precies op tijd extra vet aangezet met een laagje reverb, zorgt voor de Big in Big Special. Voeg daar het uitstekende songmateriaal met snerpende teksten van de onlangs verschenen plaat Postindustrial Hometown Blues bij en Big Special is met recht ‘pretty special‘ en een act die je het komende festival seizoen niet mag missen. Hoewel, in de kleine zaal is duidelijk dat het niet ieders kopje thee is; een deel van het publiek kiest al snel het hazenpad. Om daarmee iedereen die er wel zichtbaar intens van geniet een beter uitzicht te gunnen.

Als de beveiligers je het pand uit moeten vegen aan het einde van een eerste festivalavond, weet je dat het goed was. Sniester koerst met de programmering heel kien. Het aanbod is alternatief, maar breed in stijlen zodat het voor velen wel iets te bieden heeft. Het zijn acts waarvan je weet wat ze kunnen, snoepgoed voor muziekliefhebbers, voer om te ontdekken voor wie het allemaal iets minder op de voet volgt. De sfeer is bovendien zo dat je ook als minder fanatieke muziekvolger gewoon een hele leuke avond hebt met je vrienden uit regio Den Haag. Het Haagse festival biedt zodoende zoveel lekkers, dat we met een intense sugar rush ijlings de Hofstad verlaten, want morgen is het weer op leven en dood tussen ADO en Excelsior.

Judith Zandwijk sprak met artiesten, medewerkers en bezoekers op en naast het Sniesterpodium. Mis hier haar unieke verslag niet >