Interessante ontwikkeling maakt Mount Kimbie door. De band is van oorsprong gevormd door het duo Dominic Maker en Kai Campos die in 2008 met de band begonnen en uit het Engelse dubstep-wereldje kwamen. Intussen is Mount Kimbie uitgegroeid tot een viermanschap. In het vroege werk is de muzikale herkomst van de leden nog herkenbaar; experimenteel, minimalistisch, speels, vervreemdend en elektronisch uiteraard. Die ontwikkeling heeft ze intussen ver weg van die oorsprong geleid, getuige hun vierde album The Sunset Violent. Het experiment leidt dit keer tot duistere maar melodieuze pop. Misschien is niet elke track even raak, toch is Mount Kimbie’s nieuwe werk fascinerend en prachtig tegelijk.

Leg het nieuwe album naast Crooks&Lovers uit 2010, en wat opvalt is dat er meer stemmen worden gebruikt, het daardoor meer ‘liedjes’ lijken, de ritmes stukken simpeler zijn geworden, maar nog altijd dat zuivere gevoel voor aansprekende melodieën leidraad vormt in het werk van de Britten. Het resultaat past beter in een pop-idioom.

Het is een beetje de vraag wat fans van het eerste uur daar van vinden. De zin voor avontuur is ontegenzeggelijk nog steeds aanwezig in het werk van Mount Kimbie, maar dat leidt tot heel andere conclusies dan voorheen. Herkende je in het verleden humor en bedachtzame vrolijkheid in hun muzikale escapades op springerige ritmes, nu is het sfeertje ronduit ingetogen donker. En de ritmes en de klanken waarin de Britten hun muziek nu vormgeven, zijn daarop aangepast. Luister naar Yukka Tree, dat is gebouwd rond een gruizig klinkende gitaarpartij. Of neem afsluitend Empty And Silent – een nummer waarin opnieuw wordt samengewerkt met King Krule – waarin de gitaren en de toetsen direct en donker klinken, als op The Cure’s Faith. De ritmes denderen simpelweg rechtdoor. Ondanks die duistere toonzetting is het werk tegelijk toegankelijker geworden.

Wie zich los kan maken van de erfenis van deze band, en The Sunset Violent kan zien voor wat het is, treft een prachtig sfeervol, bijna desolaat album aan. Een album dat meer is geënt op sferen als Massiv Attack’s Mezzanine of Portishead’s Third; alsof producenten van moderne dansmuziek hun vertolking daarvan geven. Met bijvoorbeeld Shipwreck, dat recht het hart in gaat als je gevoelig bent voor dit soort sferen. En dat maakt het tot een album bij uitstek geschikt voor lange donkere nachten vol twijfel over de zin van ons bestaan.