Hoera, het is Wereld Pianodag! Meestal vieren we die dag op 29 maart, omdat 2024 een schrikkeljaar is verschuift de datum naar 28 maart. We zitten dan namelijk op de 88ste dag van het jaar. Deze speciale datum verwijst naar het aantal toetsen op een piano en het toonhoogtebereik van 7 ¼ octaven. De dag is geïnitieerd in 2015 door de Duitse componist, performer en producer Nils Frahm en een groep gelijkgestemden. Of de uit Arnhem afkomstige pianist Daniël Tomàs van der Duim tot die groep behoort weet ik niet, maar dat hij zijn album Pintures II op deze dag uitbrengt, doet vermoeden dat hij het initiatief een warm hart toedraagt. 

Daniël Tomàs combineert neoklassiek met jazz-invloeden. Het resultaat is ronduit ambient. De composities zijn rustgevend en subtiele pianoklanken lijken de luisteraar te omarmen, terwijl die eenvoudig wegdroomt op instrumentale muziek die een toegangspoort lijkt tot een andere wereld. Een wereld als het oog van een orkaan, een wereld die eenvoudigweg is, zonder verleden, zonder toekomst. 

Twee ep’s gingen aan Pintures II vooraf. Op Pluviophile, naar het gelijknamige derde nummer van het album staat Tomàs’ identiteit als (dag)dromer centraal. Het bevat ook het tweede nummer van het album, Rêverie, dat mijmering of dagdroom betekent en waarmee Tomas’ qua doeltreffende, eenvoudige melodie Erik Satie naar de kroon steekt. Ook Hypnagogia, dat op het album wordt ingeklemd door twee nummers van de ep Halcyon, nodigt volop uit tot contemplatie. 

Het eerste nummer van de Halcyon-ep vinden we op het album echter direct na Pluviophile. Dirge gaat over verlies en stemt inderdaad enigszins melancholisch, zodat Nadir, dat bijna klinkt als zacht getokkel, als pleister op de wonde voelt. Over wonden gesproken, Ruin is geïnspireerd op de Slag om Arnhem en in deze compositie schuilt ondanks de zachtheid dan ook een zekere triestheid. Het blijkt een mooie opmaat naar het slotnummer, het vorige maand als single uitgebrachte Satori. Dit Japanse woord betekent ‘begrijpen’ en een mooie omschrijving hiervan is ‘het eind van de weg die men insloeg om haar te bereiken.’  

Het moge duidelijk zijn dat Daniël Tomàs met Pintures II een album heeft gemaakt dat zeer geschikt is voor meditatie. Maar ook wie dit te zweverig klinkt, kan ik (beide) Pintures van harte aanraden. Het is uiterst aangename muziek om bij te ontspannen en helpt bovendien ook om te focussen. Liefhebbers van eerdergenoemde Nils Frahm en Erik Satie, maar ook van Iris Hond en Joep Beving kunnen Pintures II zonder risico aanschaffen.