We hebben het de eerste maanden van dit jaar eerder opgemerkt; liefhebbers van zachtzinnige gitaarpop a la Teenage Fanclub worden maar verwend. Een nieuwe Johan, een nieuwe Real Estate, een nieuwe van The Maureens. En vandaag brengen we het mooie nieuws dat Marzio Scholten, die je wellicht kent van Opera Alaska of van zijn project Ruis, met zijn nieuwe band een debuutalbum uitbrengt. Scholten heeft trouwens nog veel meer in zijn mars. In feite heeft de muzikant een veel langere voorgeschiedenis en aanzienlijk prominenter imago in het jazz-wereldje. Daar wordt Scholten gezien als een van Neerlands meest vooraanstaande gitaristen en componisten. Zijn werk met Opera Alaska en nu onder de naam Prize Collect zijn dus uitstapjes voor hem waarin hij op indie-avontuur gaat.

Nu werd achter de coulissen al wat langer de vraag gesteld wanneer Scholten nu eens zelf de stap naar voren zou aandurven, en vandaag is het dan zover: onder de naam Prize Collect verschijnt de eerste plaat van de gelijknamige band van Marzio Scholten waarbij hij tekent voor de liedjes en de zang voor zijn rekening neemt. En iedere liefhebber van het benoemde type indie-gitaarpop wint daarmee een potentieel nieuwe favoriet.

Om de olifant in de kamer maar direct te benoemen, Marzio Scholten is niet de meest begenadigde zanger in het indie-circuit. Tegelijk past de zachte stem prima bij het materiaal. Verwacht hier geen emotionele uithalen of krakende stembanden. Net als de liedjes van Prize Collect blijft de stem steeds beheerst, bescheiden in feite. De zang is net als de muziek ingehouden intens.

Anders is het met waar Scholten van nature in uitblinkt: het componeren van muziek en wonderschoon subtiel gitaarwerk. Daar staat het debuut van Prize Collect vol mee, daar ligt de kracht. De liedjes herbergen bijna allemaal verrassende wendingen, die tegelijk gek genoeg nooit confronterend zijn; het kost geen enkele moeite om je mee te laten voeren in Scholten’s muzikale verbeelding. Zodoende lijkt het alsof we naar weinig uitdagende gitaarpop luisteren. Net als Reals Estate’s laatste album lijkt het bedrieglijk simpel. De details en het spannende aan deze platen ontvouwen zich pas na een poosje, als je het songmateriaal dieper leert kennen. Kenmerk van een goede groeier. Al probeert Scholten af en toe met een hooklijntje op gitaar direct iets je brein in te forceren. In Hall Of Fame past hij die methode tamelijk opzichtig toe. Ook Moss heeft op elk album wel een liedje waarin de poppy-elementen worden uitvergroot, leuk voor de radio, maar met regelmaat is het niet het sterkste materiaal.

De sound van Prize Collect lijkt beïnvloed door voorbeelden in het genre en dan met name wat onder de hoed van Excelsior verschijnt. Levendige baslijntjes met zo’n karakteristieke nasale toon kleuren alle liedjes, ongeacht of die suikerzoet en slepend langzaam zijn als Stowaway of pittig en uptempo als Far From Everything. De gitaarpartijen klinken altijd warm. Zelfs in The Light, een van de nummers die dicht tegen het werk van Moss aankruipt en waarbij de gitaren wat gruizig mogen klinken, wordt het nooit messcherp. Het debuut van Scholten’s band is er een die loont aandachtig te beluisteren, om dan te ontdekken hoe geraffineerd de lagen gitaarpartijen in elkaar passen. Neem nu Drawing Circles, waarin na ruim anderhalve minuut een op de tel tokkelende gitaar in het geluidsbeeld verschijnt die naar het einde toe de subtiele, bijna ongemerkte opbouw in intensiteit ondersteunt.

Prize Collect sluit hun debuut af met het sterkste nummer op de plaat, Change My Luck. Hier bereikt de band melancholisch een hoogtepunt, ingezet door de akkoorden op akoestische gitaar en behendig recht je hart ingeduwd met een prachtig refreintje, gebouwd rond een effectieve gitaarlijn en een klassiek oehhoe-koortje. Om door een ringetje te halen.

Prize Collect tourt de komende weken door Nederland.