Het is wel even wennen. En het is niet makkelijk om tot een oordeel te komen of dit nu wel zo’n goede stap is. Klaus Johann Grobe uit Zwitserland kennen we van hun eerste drie albums vol in het Duits gezongen funky liedjes met een vette foute-dansclub-uit-de-jaren-zeventig sfeer. Denk aan soundtracks bij campy sexfilms uit vervlogen dagen, denk droog ploppende baslijntjes a la Bert Kaempfert, en er zijn maar weinig bands die het zo overtuigend en smakelijk brachten als Klaus Johann Grobe. En die Duitse taal voegde daar wat mij betreft echt iets aan toe.

Hier is dan eindelijk het vierde album van de Zwitsers – het is al weer in 2018 dat hun laatste door ons op handen gedragen album Du bist so symmetrisch verscheen – en weg is het Duits, en lang niet alle liedjes hebben die ‘Discogedanken‘-vibe of mikken op de dansvloer. Het Zwitserse duo Sevi Landolt en Daniel Bachmann begrijpt dat zelf ook maar al te goed. ‘So, no disco? No syncopated synths? No German? No reverb? Where’s The Grobe? Take your time, you’ll notice Klaus Johann Grobe aren’t gone, they just took a turn before driving yet into another unknown‘, is hun advies aan ons.

Oke, we duiken in Io tu il loro, wat zich uit het Italiaans letterlijk laat vertalen als ‘ik’, ‘jij’ en ‘van hen’, en nemen de tijd om te wennen aan de nieuwe toonzetting. De indruk is vooral dat de Zwitsers een stuk serieuzer zijn geworden. Alsof ze ons met serieus knap spel, goede, en niet te makkelijke liedjes en die zang in het Engels onder de neus willen wrijven dat het allemaal niet grappig en campy bedoeld was. De prachtige vette retro orgelsounds zijn er nog steeds, die ploppende bas horen we ook regelmatig langskomen. Never Going Easy bijvoorbeeld, heeft alle ingrediënten die ons op vorige platen direct voor zich wonnen. Het fundamentele verschil zit ‘m ook niet in die taal, daar kun je omheen denken, maar komt voort uit de sfeer van de liedjes. Die zijn niet meer zo opgezet om ons aan het dansen te krijgen, och, licht meewiegen misschien. Evengoed lokken ze ook niet uit om mee te gaan zingen. Nee, aandachtig luisteren naar deze serieuze muziek is het credo, en genieten van die sounds, als de rasp invalt in Never Going Easy bijvoorbeeld. Prachtig! Maar toch blijft het zeuren dat we misschien wel liever meer Discogedanken hadden gekregen. Een liedje als Try komt nog het dichtst in de buurt, maar toch…