Yard Act; bij het verschijnen van hun debuut The Overload overheerste nog het gevoel van ‘net niet’. Veelzeggend misschien; in een platenzaak hoorden we dat het album pas begon te verkopen toen het in de uitverkoop ging. Te veel zwakke nummers naast liedjes die wél raak waren, zoals het titelnummer. Nu ligt de opvolger er, en wordt bewaarheid waar we met het tussentijds verschijnen van de geweldige single The Trench Coat Museum op hoopten: Yard Act gaat vol voor de dansbaarheid en dat levert een heel smakelijk en aanstekelijk vrolijk album op.

Het is toch alsof Yard Act de koers heeft gevonden. Alle elf tracks mikken op je dansspieren, maar binnen dat kader vliegt het redelijk alle kanten uit. Het is zeker niet enkel klassieke postpunk wat de klok slaat, in tegendeel. Neem nu Down By The Stream, dat een respectvol retro knikje lijkt te zijn richting Public Enemy. Op andere momenten, gelijk al bij de aftrap met An Illusion maar ook in een song als The Undertow, ruikt het naar Gorillaz, funkt het als Parquet Courts in Dream Job, maar is er evengoed ruimte voor experiment zoals het ruim zeven minuten durende epos – het lijkt wel een hoorspel – Blackpool Illuminations. En Fizzy Fish doet denken aan cross-over van de jaren negentig en is misschien wel de lekkerste track van allemaal. Het is gewoon 43 minuten een feestje thuis.

Ontegenzeggelijk heeft het allemaal een Brits sausje. En dus een vrachtwagenlading aan bravoure, ook in de teksten. De swagger druipt van de plaat af. Dat belooft live wild leuke concerten te worden. Maar wat jammer nou dat The Trench Coat Museum er niet ook nog op staat!