Anderhalve week in het nieuwe jaar en het voelt een beetje raar. Een vooralsnog bijna lege concertagenda. De rij nog te draaien lp’s geslonken tot een ongekend minimum. Alle achterstallige kranten en (muziek)tijdschriften doorgenomen. Verder weinig tot niets op het verlanglijstje staan wat betreft aan te schaffen albums, behalve dan ØXN- Cyrm, maar die is momenteel nergens verkrijgbaar. Waarschijnlijk aanschuiven in de wachtrij bij de perserij, achter de grote namen die voorrang krijgen. Dat jeukt een beetje, maar zó erg is dat nu ook weer niet. Nieuw vinyl is een piekenbelaster, sinds de platenmaatschappijen weer een melkkoe menen te hebben en nieuwe lp’s of re-issues een prijskaartje krijgen opgeplakt dat van de bok z’n kloten is.

Sowieso een ietwat ‘unheimisch’ gevoel bij 2024. Nou ben ik slechts deeltijds doemdenker, maar dit jaar gaat het me niet makkelijk maken om niet voltijds de treurwilg uit te hangen. Verkiezingen in 70 landen wereldwijd, waarbij nogal wat op het spel staat. Bedtime for democracy’?, zoals Dead Kennedys reeds opmerkten? De in de loop der jaren wat in onbruik geraakte slogan ‘no future’ zou wel weer eens opgeld kunnen doen, gezien de toestand in de wereld. Wat je daar als eenvoudige boerenlul tegenover kunt stellen? Bitter weinig, vrees ik. Hooguit (mis)moedig voorwaarts met de lijfspreuk van de grote filosoof B. van Toor in het achterhoofd: altijd blijven lachen! Nou neem ik maar weinig mensen serieus en vooral mezelf niet, dus dat treft.

Wat dat lachen betreft zit ik in elk geval op rozen bij mijn dj-buddy M. Die is gezegend met een uitsteekbaar gevoel voor humor om te lachen, heeft een aantal treffende imitaties in huis van grote komieken, politici, patjepeeërs allerhande, muzikanten en wat al niet meer en is een voortdurende bron van vermaak (in wisselwerking met ondergetekende) wanneer we ergens plaatjes mogen draaien. Een paar voorbeelden van ‘rennende grappen’ bij een dj-klus? Lukt het me niet snel genoeg om een kabel in te pluggen in onze dj-apparatuur, dan volgt er steevast een smalend ‘zal ik er haartjes op tekenen?’ Draait M. een plaatje dat ik niet ken en vraag ik wie het is, dan is het pesterige antwoord: ‘zeg ik niet’. Probeer ik vervolgens op een draaiende plaat via het label artiest en titel te ontwaren, dan krijg ik ‘zal ik ‘m even voor je stopzetten?’ om mijn oren. ‘Never a dull moment…’

De laatste keer dat dit gebeurde, klonk er een nummer waarin ik weliswaar John  Hiatt herkende, maar geen titel. Het bleek om Cry love te gaan, afkomstig van het volgens M. lichtjes fantastische album Walk on. Even een mentale aantekening gemaakt en bij wijze van Pavlov-reactie gelijk op zoek gegaan naar die single. En wie schetst mijn verbazing toen ik bij het doorspitten van een stapel cd’s die van eigenaar mogen wisselen voornoemd album tegenkwam? Gelijk onder de laser gelegd en inderdaad: een verdomd mooie plaat. Die blijft dus in de collectie en krijgt nog vaker een draaibeurt. Ieder lichtpuntje – hoe klein ook – dat het ietwat bezwaarde gemoed een oppepper kan geven, is er tenslotte één.

DJ 45Frank