Ik heb me wel vaker verbaasd over het niveau van americana dat door Nederlandse bands wordt gemaakt. Waarom ik me deze keer wederom verbaas, verbaast me. Yellofox is geworteld in Den Haag, een stad – die zeker vroeger – bekend staat dat zij alleraardigste bandjes voortbrengt. Toch is For The Dreamers allesbehalve alleraardigst, maar ontstijgt het album die kwalificatie met ogenschijnlijk gemak.

De band rond koppel Marc Mosmans (Venus Flytap en The Dustbowl Drifters) en Jorieke de Vet zet op For The Dreamers een droom van een seventies-indie-americana sound neer. Dit is echt om je vingers bij af te likken. Zijn het niet de arrangementen, uitgevoerd met onder andere contrabas, cello en viool, naast gitaren, mandoline en drums, dan is het wel de hemelse samenzang waarmee de verhalende liedjes naar een hoog niveau worden getild. Dat niet zelden een gevoelige snaar wordt geraakt, zodat de muziek die doorgaans toch positief, zelfs rooskleurig, zeker ook een melancholisch gevoel kan oproepen, is geenszins een reden om het album niet vaker te draaien. Sterker nog, het stond afgelopen weekend op repeat.  

Nog aan het bijkomen van het lieflijke, van melancholie doordrongen vioolspel in One Step At A Time, dat na appetizer en albumopener New York en onvergetelijke amuse, lastig te overklassen Seasons, zich met weerhaakjes vastzet in mijn voorhoofdskwab, maakt mijn hart en mijn gemoed een sprongetje van vreugde om de zorgeloze Westcoast pop-rocksound van Feels Like a Malibu Day to Me om direct weer pas op de plaats te maken voor het wonderschone getokkel en thema van Forever Young, terwijl naast een hoofdrol voor de samenzang ook een glansrol voor de cello is weggelegd. Dit is folk met een echo van bluegrass, mede ook door prachtig subtiel basspel. Het titelnummer is meer poprock, maar ook hier zorgt vioolspel en de geraffineerde samenzang voor een aangename country-toets, terwijl de elektrische gitaarsolo wat rock toevoegt.  

De rocky road wordt op zijn staart getrapt op The Hermit, een schier textbook americananummer, dat wordt gevolgd door songs die meer de popkant van bluegrass (Please Wake Up) en de soulkant van americana (My Little Empire) verkennen om toch redelijk old-school terug te keren naar de basis met Moving On, waarna we alweer bij het laatste nummer aankomen. Voor On Mars neemt Yellofox ruim vijf minuten de tijd en het gevolg is dat de luisteraar met een “Oh Sha-la-lala!” wordt meegezogen in half pyschedelische alt-countrypop, zodat die toehoorder zich na afloop redelijk onthand voelt, omdat dit het laatste nummer was. Wat nu? Het voelt bijna onrechtvaardig dat zo’n mooi album niet nog even voortduurt. Maar ik kan, noch mag er niet over klagen, want met For The Dreamers bewijst Yellofox dat ik ook een dromer ben. Wat meer kan een mens verlangen?  

Het album wordt op 2 november a.s. gepresenteerd in het Paard in Den Haag.