Niet bij iedereen zal een belletje gaan rinkelen bij het horen van de naam Shadwick Wilde, een singer-songwriter uit Kentucky en de geestelijke vader van Quiet Hollers. Toch bracht hij met die band reeds tien jaar geleden een prachtige debuutplaat (I Am The Morning) uit. Dat album bleef destijds onder de radar van het grote publiek, maar inmiddels is de band, die de grenzen van rootsmuziek opzoekt met een geslaagde kruisbestuiving met indie-rock, alt. country, rock, postpunk en pop, vier niet onverdienstelijke albums onderweg. Tijd voor een solo-projectje, moet de jonge songwriter, die overigens Nederlandse roots heeft, hebben gedacht. En dat is goed nieuws voor wie het overigens goed te pruimen, vorig jaar verschenen album Forever Chemicals van de Hollers te mainstream vindt, want op Forever Home neemt Wilde meer afstand van pop en ook zijn er geen synthesizers op te horen.

Forever Home is een typisch Amerikaans rootsalbum, dat zowel tegen folk als alt. country aanschurkt. Wilde schreef het al in 2020, samen met het materiaal voor twee andere albums, waaronder eerdergenoemde Forever Chemicals. Liefhebbers van bijvoorbeeld Ryley Walker en/of Marlon Williams zullen er veel plezier aan beleven. Veel fingerpicking, hier en daar een viool en wat te denken van de heldere trompetklanken in Better Version Of You, dat sowieso heel vrolijk klinkt. Het is net als voormalige single Floating Away een aangename oorwurm. Wellicht komt dat omdat beide nummers wat meer uptempo zijn dan de overige, wat overigens absoluut niet wil zeggen dat deze niet prettig in het gehoor liggen, integendeel. Neem Gardener’s Blues en het akoestische Lonesome Road. De eerste is, zoals de naam al doet vermoeden, een bluesy ballad waar een rustgevende werking van uitgaat. De tweede lijkt bijna voort te borduren op hetzelfde muzikale thema en weet eenzelfde rustige sfeer op te roepen. Ook Please Love Me (I’m Drowing) is een gevoelige ballad. Wilde klinkt als een crooner op het nummer dat redelijk country begint, maar zich verrassend soulvol ontspint.  

Het album, dat met producer en voormalig Wilco-drummer Ken Coomer, samen met een cast van top sessiespelers uit Nashville werd opgenomen, wordt tenslotte stijlvol afgesloten met het titelnummer. Dat is wederom een ballad die stevig is geworteld in country, maar danig is bezield met soul dat het een mooie blend oplevert, die we dan maar zullen bestempelen als americana. Forever Home is reeds na één keer beluisteren vertrouwd en aangenaam, maar voelt na meerdere rondjes op de draaitafel als een hartverwarmend weerzien met een oude vriend. Wellicht worden we melancholisch omdat de blaadjes beginnen te vallen, maar deze plaat van Shadwick Wilde is daarvoor dan ook de perfecte remedie om niet door te schieten in een herfstdepressie.