Nou is Gary Wright ook al dood… Wie, zegt u? Tja, geen household name, zeker niet wanneer je de vijf kruisjes nog niet bent gepasseerd en mogelijk eerder naar het postpunk-snoepje van de week aan het luisteren bent, als rechtgeaarde snob. Het is je verder vergeven, ook wanneer je de vraag ‘Are you weepin’?’ met een volmondig ‘nee’ beantwoordt en dit overlijdensbericht slechts ter kennisgeving aanneemt. Eerlijk is eerlijk: ik kan hier ook niet met droge ogen beweren dat ik tot in het diepst van mijn vezels geschokt ben, de afgelopen dagen de complete back catalogue van Gary Wright nog eens de revue heb laten passeren, het verscheiden heb beweend, of dat ik van mening ben dat deze artiest mag worden bijgezet in het pantheon der zeer groten. De Amerikaan Wright zal bij oudere jongeren vooral bekend staan als lid van de Engelse band Spooky Tooth en om zijn solo-debuut ‘The dream weaver’, waarvan de gelijknamige single piekte tot plek 2 in de Billboard Hot 100.  

Toch heeft Gary Wright voor mij een bijzondere betekenis. Vlakbij de spoorwegovergang in mijn dorp, waar nu sinds jaar en dag een handel in rustieke eikenhouten meubelen is gevestigd, huisde eind jaren ’70 een platenzaak. Als bovenmatig in muziek geïnteresseerde 13-jarige zette ik er wel eens een voet binnen om mijn zakgeld stuk te slaan. Aan de toonbank kon je platen waar je je oog op had laten vallen beluisteren, door twee losse hoofdtelefoons tegen je oren te drukken. Ik heb er ongewild nog een keer mijn vocale talent geëtaleerd, toen ik een plaat van Kiss beluisterde. Ik had het volume behoorlijk opgeschroefd en dacht dat ik zachtjes met een mij bekend nummer mee stond te zingen. Pas toen ik de hoofdtelefoons afzette en ik de aanwezige klandizie hard zag lachen, begreep ik dat ik keihard door de zaak had staan galmen. Met wat schaamrood op de kaken speurde ik in de winkel verder naar iets van mijn gading. Het staat me glashelder voor de geest dat er bij een winkelraam een doosje met afgeprijsde vinylsingles stond: vijf voor tien gulden. Ik viste er vijf uit. De overige vier titels zijn verdwenen in de mist van de tijd en van mijn geheugen, maar eentje is me bijgebleven. Juist: ‘Are you weepin’ van Gary Wright. Hoogstwaarschijnlijk had ik het nummer opgepikt tijdens een uitzending van Alfred Lagarde’s ‘Betonuur’ op VARA-radio (‘where it’s happing!’, zoals ‘Big Al’ Lagarde wekelijks bulderde). 

Die vijf plaatjes vormden het begin van een nog altijd uitdijende singlescollectie. Een uit de hand gelopen hobby? Een passie? Nah, noem het gerust een verslaving, want ik kan geen platenwinkel, rommelmarkt of platenbeurs passeren zonder op zoek te gaan naar singles. ‘I need seven inches or more’, zoals Vanity Six ooit zong, al was dat van een andere strekking. Ruim vijfenveertig jaar na dato koester ik die ‘Are you weepin’ 7” nog steeds. Het nummer pompt nog altijd als een malle en wanneer ik de zeer sporadische kans krijg om het tijdens een dj-set door de speakers te jagen, zal ik dat niet nalaten. Wat zeggen we dan? Dank u, Gary Wright.

DJ 45Frank