Naar het schijnt is er in Oekraïne nog altijd een conflictje gaande, maar wat de wereld momenteel meer lijkt bezig te houden is De Kus. De kus die de voorzitter van de Spaanse voetbalbond Luis Rubiales op de mond drukte bij voetbalster Jennifer Hermoso, bij de prijsuitreiking van het WK voetbal. Zelden zal een kus zoveel stof hebben doen opwaaien, met als volgende episode in deze soap de hongerstaking van de moeder van de geilneef. De paella in huize Rubiales mag dan misschien koud worden, de gemoederen zijn nog steeds verhit.

Zoals alles tegenwoordig al snel een mediarel/hype is, lieten de reacties op social media niet lang op zich wachten. Mannen – vooral mannen – maar ook vrouwen vonden de ophef maar overtrokken en betichtten de speelster van aanstelleritis. Zij had zich immers niet verweerd en mogelijk zelfs ingestemd, getuige haar lichaamshouding, daarbij vergetend dat in zo’n situatie het ‘fight-, flight- or freeze’-mechanisme in werking kan treden. Ook werd de ‘cancel culture’ erbij gehaald; dat het een slinkse manier was om lippende Luis pootje te lichten. Als voorbeeld werd daarbij nog Till Lindemann aangehaald, de zanger van Rammstein, die door de Duitse justitie niet wordt vervolgd wegens gebrek aan bewijs, hetgeen toch nét iets anders is dan onschuldig. Je moet als vrouw sowieso zowat op het trottoir van een politiebureau, onder het toeziend oog van een aantal agenten, worden aangerand om een stevige bewijslast te hebben, los van de schaamte en het schuldgevoel om aangifte te doen.

Nou ben ik geen heilige, noch een heer in het geslachtsverkeer, noch besmet met het woke-virus. Ook ik heb wel eens een kus proberen te ‘stelen’. Daarbij zat mijn intuïtie meestal – maar niet altijd – juist. Mazzel dat ik aan de occasionele foutieve inschatting geen zere wang of dito ballen heb overgehouden. Alleen ben ik me ervan bewust dat het inmiddels 2023 is en niet meer ‘de jaren ’60 en ’70, toen alles nog kon en mocht’ (…), zoals iemand op Facebook verzuchtte en intuïtie alléén tegenwoordig niet meer volstaat. Mocht de gelegenheid zich ooit nog eens voordoen, dan hou ik voor alle zekerheid de titel van een Belgisch tv-programma in het achterhoofd: ‘Mag ik u kussen?’

Over ophefmakende kussen gesproken: in de popmuziek vallen er ook behoorlijk wat te noteren. Madonna die Britney Spears op het podium een tong draaide, al dan niet vooraf georkestreerd. Of recent nog Matt Healy, de zanger van The 1975 die in Maleisië op een festival met bandmaat Ross McDonald ging muilen. Festival afgelast, wordt vervolgd. Letterlijk. De laatste nogal opzienbarende kus waar ik live getuige van was, vond plaats tijdens Rock Herk dit jaar. Een fan beklom het podium, kuste Lukas Jansen vol op de mond en dook daarna weer het publiek in. De zanger van Tramhaus veegde demonstratief zijn mond af en vervolgde stoïcijns het optreden.

Allemaal een stuk onschuldiger dan die kennelijk stijf van Spaanse vlieg staande bobo. Een verhaal dat nog een staartje krijgt, tot weerzin van Neanderthalers (m/v/x) die er nog steeds geen kwaad in zien. Tot ook in die geledingen de verlichting is ingetreden, lijkt de vlakke hand of het knietje me voor vrouwen die ongewenst worden gekust helaas nog altijd het meest doeltreffende ‘nee!’

DJ 45Frank