‘Ben jij nou zo slim, of ben ik nou zo dom?’ De vraag stellen, is ze feitelijk beantwoorden. Hoewel ik via genetische erfpacht een redelijk stel hersens heb verkregen dat na bijna zestig jaar nog zo goed als nieuw is wegens nauwelijks gebruikt, zou het van hoogmoed en een gebrek aan realiteitszin getuigen om mezelf als intellectueel te bestempelen. Komt bij dat ik nogal lui van aard ben. Wat heet! Ik ben luier dan een luiaard die de zesjescultuur heeft omarmd. Dat speelt me soms parten bij de muziekbeleving. Niet dat ik muzikaal gezien het liefst alles beetgaar en hapklaar op een bordje aangeleverd wens te krijgen, maar het hoeft voor mij ook geen hogere wiskunde te zijn. Natuurlijk zijn er groeiplaten te over, albums die je op je in moet laten werken en waarvoor je wat moeite moet doen om de achterliggende, soms wat verscholen schoonheid te ontdekken. Maar muziek als een Rubik-kubus die je moet zien op te lossen? Nah. 

Bovenstaand relaas als inleiding, om maar te zeggen dat ik na een eerste beluistering nog geen chocola kan maken van de nieuwe PJ Harvey. Mijn favoriete rocknimf heeft me maanden in spanning gehouden, nadat bekend werd dat er van haar hand voor het eerst in zeven jaar weer een volwaardig album zou verschijnen. Voorzichtig afgeteld naar de releasedatum en daarna op een drafje naar de platenboer. Er thuis eens goed voor gaan zitten, tekstvel bij de hand. Blijkt dat tante Pollewop het me niet bepaald makkelijk maakt. ‘I speak a nice little word over the border’, maar mijn kennis van het Engels schiet hier schromelijk tekort. En dan voel je je opeens ‘een beetsje dom’, zoals Maximá zou zeggen. Sterker nog: ik overweeg sterk om bij een hoogleraar oud-Engelse taal en poëzie op schoot te gaan zitten om het me allemaal een beetje duidelijk te maken. Onder iedere songtekst staat een verklarende woordenlijst, maar zelfs dat helpt me niet bijster om de songs qua teksten te ontsluieren. Nou hoef je ook geen kunsthistoricus te zijn om bijvoorbeeld het werk van Picasso te kunnen appreciëren en sommige nummers zijn – bij gebrek aan een beter woord – gewoon ‘mooi’, maar toch blijf ik een beetje op mijn honger zitten. Dat verwijt ik op de eerste plaats mezelf. Ga ook ik gebukt onder een ‘short attention span’ en doe ik gewoon niet genoeg mijn best? Zou zomaar kunnen, als je bedenkt dat de roulatiesnelheid van albums hier nogal hoog ligt en er altijd een fikse stapel ‘nog te beluisteren’ lp’s en cd’s op me ligt te wachten, waardoor je al snel ‘next!’ roept. Het zou ietwat prematuur zijn om nu al de pijp aan Maarten te geven. Dus binnenkort met frisse moed I inside the old year dying een nieuwe draaibeurt geven. Eens kijken hoever ik kom en zien of Polly Jean me alsnog – zoals eerder zo vaak – weet te betoveren. 

Hulde aan degenen die het mysterie van Polly al hebben ontrafeld en de plaat de kwalificatie ‘meesterwerk’ geven. Voor verstandelijk uitgedaagden zoals ondergetekende bestaat er gelukkig een verbale vluchtstrook die je op kunt rijden, om maar niet toe te hoeven geven dat iets je boven de pet gaat. Dus als iemand me op dit moment op de man af vraagt wat ik van de nieuwe PJ Harvey vind, dan zeg ik: intrigerend!

DJ 45Frank