De toegang is op dezelfde plek, het terrein oogt vertrouwd. Toch is dit een ander Metropolis, zo ontdek je als je het terrein verkent. Kleinschaliger, meer diversiteit in het aanbod activiteiten. Het grootste podium oogt op het eerste gezicht angstig klein. Het voelt vandaag alsof Metropolis – dat festival waar zoveel herinneringen liggen en waar we zo van houden – een stapje terug doet. Gelukkig loopt het bezoekersaantal niet uit de klauwen vandaag, het blijft gewoon gezellig druk. Op zijn Rotterdams gezellig, sowieso.

Foto’s: Marcel van Leeuwen

‘Proof of the pudding is in the eating‘. Die Engelsen hebben er maar een mooie uitdrukking voor. Metropolis 2023 staat dit jaar voor veel liefhebbers van indie en aanverwante genres in het teken van ‘eens kijken wat het is’. Vooraf verdeelde het programma de meningen. Mensen zijn of teleurgesteld dat het aanbod in het genre dat hen aanspreekt dit jaar aanzienlijk kleiner is – tot uitgesproken boos aantoe – anderen wijzen erop dat er evengoed nog veel te ontdekken valt in het programma, als je ook interesse hebt in andere muziekgenres. De meningen blijven op het veld intens verdeeld en die uiten zich vooral in stelligheid: of je vindt dat het festival om zeep is geholpen, of je bent een ‘boze oude witte man’.

MuziScene schrijft het liefst over ‘de muziek die wij leuk vinden’ en dus richt onze aandacht zich vooral op het hoofdpodium. Daar opent kaseko-formatie 2e Kamer het festival swingend en wordt aandacht gegeven aan Keti Koti. De Popunie leverde dit jaar weer een bijdrage aan het programma met bijvoorbeeld de intussen onvermijdelijke Ruhwel & de Bigi Blues band en evenzeer overal te vinden Library Card. De band rond Lot van Teylingen speelt een thuiswedstrijd voor een zaal vol bekenden, maar toch is het lastig wennen aan de grote afstand tussen band en publiek in die tent. De show van Library Card is misschien ook vooral uitgedacht met kleine zaaltjes in het achterhoofd en werkt dan op zo’n groot podium minder goed. Afsluiter en vurig gespeeld Well Actually voert het volume wel goed genoeg op om ook op zo’n festivalterrein overeind te blijven.

Deijuvhs is zo’n act die wel gemaakt lijkt voor festivals. En meteen een van de hoogtepuntjes vandaag. De Engelsen hebben de naam genres in de mixer te pleuren, maar daar is toch eigenlijk niet heel veel van te merken. Of het moet de afsluitende track zijn, met een backing track vol old school hiphop-sounds. Zanger Deijuvhs – jawel, de band draagt zijn naam – definieert voor zijn gehoor zelf in welke hoek we zijn over het podium stuiterende band moeten plaatsen als hij zich bekend maakt als Deftones-fan. Tegelijk roept de band herinneringen op aan de golf cross-over-bands die jaren negentig de festivaltenten omver knalden, enkel ontbreekt een snuf funk. Deijuvhs deelt met die bands de gave om met een zware groove massa’s in beweging te krijgen.

Van heel andere orde is Nusantara Beat. Een muzikantenband, zou je ze kunnen noemen, en dat zie je aan de toegestroomde belangstellenden. Dit gezelschap speelt ook in bands als Jungle By Night, Eut en Surf Aid Kit, en is dus diep geworteld in de scene. En gerespecteerd om hun vaardigheid. Met Nusantara Beat wordt een repertoire gespeeld met Indonesische wortels. Traditionals uit die cultuur speelt de band op eigentijds wijze. Dat levert prachtige nummers op, in een stijl die sterk aan Altin Gün doet denken. Swingend, en tot in de puntjes perfect uitgevoerd.

Metropolis sluit op het hoofdpodium af met op papier twee knallers: Pup uit Canada en Militarie Gun uit Los Angeles. Ook Pup is zo’n pure festivalband die met hun Down By Law-achtige punkpop het publiek al snel op z’n hand heeft. Bovendien staat de tent dit keer vol met fans, die nummers als DVP enthousiast meezingen. En helemaal los gaan ze als zanger Stefan Babcock een liedje inzet voor zijn band, die immers zijn allerbeste vrienden zijn: If This Tour Doesn’t Kill You, I Will. De uptempo liedjes vol humor blinken uit in aanstekelijke refreintjes met melodieën die uitnodigen tot meebrullen. Bovendien is de samenzang van de bandleden goed verzorgd. De handjes gaan massaal omhoog in de dit keer goed gevulde tent. Hartstikke leuk.

Die tent is aardig aan het leeglopen als Ian Shelton van Militarie Gun aan het werk mag. De wind steekt op het het wordt na een zonovergoten dag wat frisjes in enkel een T-shirt. Militarie Gun staat te boek als een potentiële ‘next-big-thing‘ met een repertoire dat aanschurkt tegen Amerikaanse hardcore met uitlopers in wat je college rock zou kunnen noemen. Stevig beukend werk wisselt de band af met meer fijnbesnaarde liedjes als My Friends Are Having A Hard Time, een tranentrekker van jewelste. De weltschmerz druipt er vanaf, en de zanger rept over drugsgebruik. Maar ook muzikaal horen we niet veel nieuws en gaat het toonloze gebrul van Ian Shelton – een zanger die het moet hebben van energie, niet zijn zangkwaliteiten – aardig uit de keel hangen.

Zo gaat Metropolis 2023 een beetje als een nachtkaars uit. Althans, op het veld in het Zuiderpark. In Rotown gaat het feestje voor een paar handen vol nog even verder. Library Card wordt er opnieuw aangekondigd maar haakt op het laatste moment toch af wegens ziekte van een van de leden. Festival Left of the Dial heeft daarnaast de piepjonge Engelse talentjes Cowboyy meegenomen van Down the Rabbit Hole. De band heeft nog maar één ep’tje op hun naam staan, maar die mag er wel wezen. Luister naar super dansbaar Gmaps en laat je overtuigen door de belofte. In Rotown vergaapt het spaarzame publiek zich vooral aan gitarist Stanley Powell. Ogenschijnlijk zonder enige moeite vliegen onnavolgbare solo’s en grappen en grollen uit zijn gitaar en batterij aan effecten. Bassist Reubin Yarnold is de spraakmaker maar heeft nu even zijn handenvol aan haperende apparaten en samen met drummer Rhys Teal levert hij een indrukwekkend stuiterende backdrop voor de van de pot gerukte gitaarsolo’s van Powell. Cowboyy klinkt rommelig en opwindend tegelijk en is met gestoorde composities verwant aan de mathrock van Black Midi en de gekte van Victims Family. Een act om alvast vet te onderstrepen in het grote aanbod op de aanstaande editie van Left of the Dial.

Na een lange dag maken we op het terras de balans op. In de mix van genres is dit jaar opnieuw een verschuiving geweest. Wat misschien vooral ook gevoeld gaat worden door de ‘bandjescultuur’ in de regio, waar de plek om zich aan een groter publiek te kunnen presenteren nu wordt gedeeld met heel veel collega-artiesten die actief zijn in andere genres: meer concurrentie, minder kans. Wij misten dit jaar het rennen van podium naar podium om maar niets te missen van wellicht ‘the next big thing‘. Dat maakt Metropolis 2023 tot een relaxt festival waar vooral ook tijd is om met iedereen een praatje te maken. Want ook deze editie voelde het weer als een reünie met iedereen die met regelmaat naar muziek gaat luisteren ergens in de stad of zelf muziek maakt. Die menigte die er altijd als was, staat nu ook weer op het veld, een enkeling uitgezonderd die verkiest thuis of elders te mokken. En verdomd, we zien ook een enkele nieuwe act waarvan we dan nu gaan afwachten of die in de toekomst net als in het verleden ineens heel groot blijkt te worden. De ‘James Brown van Ghana’ – Gyedu-Blay Ambolley – is dat al, en die mochten we nu eens met eigen ogen zien terwijl we in het zonnetje genoten van zijn onvervalste afrofunk. Ook onvergetelijk.

Lees ook: Directeur Saskia Piqué: ‘Metropolis is nog altijd een festival om te ontdekken’