Als je wakker wordt en je je afvraagt waar je nu in hemelsnaam een liedje van Leonard Cohen hebt opgepikt, maar het in werkelijkheid The Score is. Dat liedje waarmee de soloplaat van Fontaines DC-zanger Grian Chatten opent is er zo een die eeuwigheidswaarde kan gaan krijgen, die je over twintig jaar nog hoort in lijstjes van evergreens. Simpel, op het eerste gezicht, maar met een melodie die je niet meer loslaat. Als Chatten nooit meer een liedje schrijft, heeft hij dit toch maar mooi op zijn conto staan. Pure schoonheid. En zijn stem, vol karakter, met een gruisje erin en altijd een snik, maakt het er alleen maar mooier op.

Bij dat ene geslaagde liedje blijft het niet. Last Time Everytime Forever raakt een compleet ander sfeertje maar is al even wonderschoon. Producer Dan Carey zat ook achter de knoppen en die brengt een lekker droge sound met zich mee, zonder hele effectieve versiering uit de weg te gaan. Last Time Everytime Forever profiteert bijvoorbeeld van zorgvuldig geplaatste partijen van strijkers.

En dan zijn we er nog niet. Fairlies zet uptempo in, met een rammelende akoestische gitaar. Je ziet Chatten al staan in zijn pub, waar de hele buurt zo af en toe komt om samen muziek te maken. Door de hele plaat hoor je een Iers sausje, de muziek waar de zanger ongetwijfeld mee is opgeroeid. Toch wordt het geen moment een cliché folkplaat. Het zijn allemaal liedjes waar geen scheurende gitaren bij aan te pas komen, maar waarvan je je wel kunt voorstellen dat ze het in een Ierse rockverpakking ook goed zouden doen. En het zijn allemaal verhalen die Chatten ons vertelt, vervat in melancholisch klinkende liedjes. Luister maar naar Bob’s Casino, dat vrolijk van wal steekt met een sound die je bij een kermis verwacht. Maar dan begint Chatten te zingen en valt ook zijn vriendin in en ruik je de nostalgie over vervlogen tijden; sigaren, dikke wollen pakken, platte petten, glimmende zwart leren schoenen, een dagje naar het strand bij het Casino.

Chaos For The Fly rukt de voeten van onder je vandaan. Het zet die zanger van Fontaines DC in een ander daglicht. Met muziek die er hoorbaar aan verwant is, maar veel intiemer, veel persoonlijker, nóg kleurrijker. En juist daarom koos hij er voor om er zelf een plaat van te maken, terecht. Zet All Of The People maar op, en kijk de artiest in zijn hart. Een plaat voor de jaarlijstjes.