De Rotterdamse band Elephant trad onlangs op in het Openluchttheater van het Amsterdamse Vondelpark, en Ronald Renirie mocht een dagje met ze mee op safari.

Foto’s: Ron de Vos
Tekst: Ronald Renirie

Het is nog vroeg in de middag als de slechts voor de helft gevulde bandbus van Elephant de parkeerruimte van Station Barendrecht komt opdraaien om uw verslaggever op te pikken. Onderweg naar een parkeerplaats bij Voorschoten, waar zanger en gitarist Frank Schalkwijk en drummer Kaj van Driel worden opgepikt, is de sfeer gemoedelijk en praten gitarist Michael Broekhuizen en bassist Bas Vosselman honderduit over de kater van de avond ervoor, de ambities en toekomstplannen van Elephant, en hun recente optredens op Pinkpop en Best Kept Secret, waarbij de laatste volgens Bas toch wel de mooiste was. „Dat festival is gewoon echt heel bijzonder. Die sfeer daar…. niet normaal. Terwijl Pinkpop toch vooral, tja, Pinkpop is. Maar ook prachtig natuurlijk.”

Nadat dus ook Frank en Kaj zijn opgepikt, zijn we al snel in het zonnige Amsterdamse Vondelpark, waar de band aldaar hartelijk en zeer professioneel ontvangen wordt door de crew van het Openluchttheater.



Terwijl de 23-jarige singer-songwriter Sofia Peters met haar band het publiek alvast opwarmt (zij zal overigens ook het voorprogramma van Elephant verzorgen tijdens hun komende najaarstournee (kijk voor de data op de website), bouwt de band hun apparatuur op, zodat die na Peters’ optreden direct het podium op kan, en de soundcheck kan beginnen.


Ondertussen vertelt Frank vol enthousiasme over de plannen die het viertal heeft voor nieuw materiaal. Want na een ep in eigen beheer en drie albums voor het Excelsior-label met producer Pablo van der Poel (DeWolff) is het tijd voor een ander geluid.
Elephant toerde twee maal door Europa met de Amerikaanse band Nada Surf, en werd door hun geluidsman Ian Laughton – ook producer van de laatste twee platen Moon Mirror en Never Not Together – uitgenodigd om aan de slag te gaan in de Rockfield Studios in Wales. In deze fameuze studio namen zo ongeveer alle grootheden uit de muziekgeschiedenis hun platen op: van Black Sabbath en Iggy Pop tot The Cure, Oasis en The Stone Roses. Samen met engineer Nick Brine, die werkte met de laatste twee artiesten uit het rijtje, is de band inmiddels in Wales aan het werk gegaan. Naar volle tevredenheid, zo blijkt. „Het geluid klinkt zo ongelofelijk vet”, zegt Frank. „Dit is echt wel werken met grootheden, op een nog hoger niveau dan we gewend waren. Na de eerste sessies durf ik wel te zeggen dat de verwachtingen ook bij onszelf hooggespannen zijn.”



Na de release van hun laatste albums, optredens op steeds grotere festivals, een nieuwe tour, en nu weer de opnames in de Rockfield Studios, hebben de bandleden Kaj, Michael en Bas iets moois bedacht om die bijzondere gebeurtenissen voor Elephant te vereeuwigen. Bij elke nieuwe mijlpaal laten de drie een nieuwe tatoeage zetten.


Terwijl Sofia Peters haar show aan het afronden is, werken de bandleden zich met zichtbaar genoegen door de beschikbaar gestelde catering heen, speelt Bas zich vast even warm, met op de achtergrond het steeds voller stromende openluchttheater, worden er nog wat foto’s gemaakt, en legt Frank de laatste hand aan de setlist van vanmiddag.




En dan is het de hoogste tijd om echt aan het werk te gaan. Stipt op de afgesproken tijd (niet voor het eerst vandaag) betreedt het viertal, voor de gelegenheid aangevuld met toetseniste Geonne Hartman, het podium. Het openluchttheater van het Vondelpark toont zich onder de warme zomerzon de perfecte ambiance voor een middagje Elephant. De band speelt zich in ruim een uur door een mooie dwarsdoorsnede uit hun meerstemmige, zonnige repertoire heen, met eeuwige zomerhit Calling als slechts een van de vele hoogtepunten. De eerste dansjes in het publiek zijn ingezet, en als even later ’vriendin van de band’ Sofie Winterson nog even een vocale duit in het zakje komt doen, is de wedstrijd definitief gewonnen.


De klus is geklaard, en vele nieuwe zieltjes zijn gewonnen. Na een snel biertje backstage haast het viertal zich naar de merchandisestand, waar de albums en shirts, gesigneerd en wel, als warme broodjes over de toonbank gaan. Ondertussen is de crew van het openluchttheater bezig met het opruimen van alle apparatuur op het podium, en als even later de band de bus volgeladen heeft, zit de dag er definitief op, en gaat Elephant op weg naar nieuwe avonturen.