Direct bij aankomst in het Brabantse Lierop wordt er al druk gespeculeerd: wie gaat op de afsluitende zaterdagavond de vervanger worden van Joost Klein? De blonde Europa-Barbapapa heeft, zonder opgaaf van reden, zijn show op het Nirwana Tuinfeest geannuleerd. Heel jammer voor de songfestival adepten misschien, maar in Lierop wordt er snel geschakeld. De organisatie heeft namelijk besloten de inmiddels aangetrokken vervanger niet bekend te maken, maar op de affiche te zetten als Surprise Act. En dat werkt de meest wilde speculaties over mogelijke vervangers in de hand. Op het campingterrein, in de gezellige backstage, in de Borreltuin, of op de festivalwei vliegen het gehele weekend namen als Frans Bauer, Kane, The Offspring, toch Joost Klein of toch maar weer de Heideroosjes in het rond. We zullen het zaterdagavond laat pas weten, want niemand die het weet doet zijn of haar mond open.

Tekst: Ronald Renirie
Foto’s: Ron de Vos

Over naar de openingsvrijdag dan maar. Na een paar kleine regendruppels bij het opengaan van de hekken breekt de hemel boven Lierop al snel open. Het begin van een zonovergoten weekeinde. Muzikaal vallen we direct met de neus in de boter met Ambo. De alternatieve rockband uit Amsterdam overtuigt met vette riffs, en de vocalen van Jazz Meijers, de dochter van producer en gitarist JB Meijers, die duidelijk zijn dochter een duwtje in de rug geeft door te helpen met de productie en zelf achter de geluidstafel staat vanmiddag. Maar ook zonder papa Meijers zou Ambon het wel redden. Jazz heeft een dijk van een stem, en elke muzikant weet zijn stempel te drukken op de sterke songs. Ga debuut-EP Lovestruck maar eens luisteren.

We blijven vervolgens lekker in gitaarsferen. Met wisselend succes overigens. Zo wekt The Answer een nogal uitgebluste indruk, met een plichtmatig afgewerkte set zonder echte uitschieters, doen de Zweedse punkrockers van No Fun At All gewoon hun ding zoals ze dat al ruim dertig jaar doen, en laat het Vlaamse Fleddy Melculy zien dat de band het stadium van grappen en grollen al lang is overstegen; hier staat gewoon een ongelofelijk goede teringherrie-band een volgestroomd veld plat te spelen.

Na al dat geweld is de altijd goedlachse Donnie maar een vreemde eend in de bijt. De Amsterdammer is aanvankelijk zichtbaar gespannen, en lijkt zich af te vragen wat hij hier doet, maar weet uiteindelijk de Multi Tube-tent wel voor zich te winnen met zijn puberale raptekstjes die toch vooral over frituren gaan.

Uiteindelijk zijn het dan toch weer de gitaren die echt weten te overtuigen. Eerst spelen de Amerikaanse stonerrockers van Red Fang de wei voor het hoofdpodium plat met hun heerlijk zompige, logge riffs, en haalt Stone de volgestroomde tent volledig door de gehaktmolen. Zanger Fin Power doet zijn achternaam eer aan, en raast als een dolle over het podium, en spuwt hun eigengereide mix van rock, punk en Britpop met een flinke dot elektronica ongegeneerd en zonder gas terug te nemen uit over het publiek, dat het al springend of met de bek wagenwijd open over zich heen laat komen. Wat een band!

Weinig opzienbarend, maar niet minder leuk is Kiss-legende Gene Simmons, die met zijn band de vrijdagavond komt afsluiten. Het oogt wat plichtmatig allemaal, en Simmons laat de zangpartijen voor een aanzienlijk gedeelte aan zijn bandleden over, maar met onder meer een flink pak Kiss-klassiekers, en een lekker rammelende versie van Ace Of Spades weet dit bejaarde hardrockbeest toch een glimlach bij iedereen op het veld tevoorschijn te toveren. Helemaal als hij bij afsluiter Rock And Roll All Nite nog een aantal jongedames het podium op dirigeert om deze Kiss-klassieker uit 1975 (!!!) mee te zingen.

Na een zware maar o zo gezellige nacht pakken we de zaterdag op met klasbak Selah Sue, die met een uitstekende band achter zich perfect opgaat in de uitbundige zomerzon die zich inmiddels boven het festivalterrein heeft genesteld. De verrassing is er misschien wel een beetje af sinds haar debuutalbum in 2011 verscheen, maar de klasse druipt nog altijd af van de zonnige popliedjes van de Vlaamse.

Wie ook weet te overtuigen is Personal Trainer. Het collectief rond zanger en liedjesschrijver Willem Smit Het nieuwe, tweede album Still Willing verscheen onlangs bij het fameuze Britse Bella Union label, en staat vol met heerlijk dwarse indie-liedjes die zich deze middag ook uitstekend laten vertalen naar een uitgelaten tent in de Brabantse polder. De zevenkoppige band sprankelt waarbij de scherpe randjes en vreemde overgangen in de nummers de band ruim over bovengemiddeld heen tillen.

Hoe anders vergaat het Kula Shaker. De Britten, toch vooral bekend vanwege hun 1997 coverversie van Deep Purple-klassieker Hush (overigens al in 1967 geschreven door Joe South) en debuutalbum K uit 1996, spelen hun hitjes Hey Dude, Tattva, Hush en Govinda nog enigszins met overtuiging, maar van de overige songs van de band blijft toch wel heel weinig over zonder het vuur dat de band onder leiding van zanger Crispian Mills halverwege de jaren negentig wel in zich had. En dat zorgt voor misschien wel de grootste tegenvaller van de avond.

En dan komen we eindelijk bij de Surprise Act. Uw verslaggever heeft echt gedurende het hele weekend verscheidene pogingen gewaagd, maar de monden van de vier aanwezigen op het festival die uitsluitsel hadden kunnen geven, bleven gesloten. Vier minuten voor aanvang staan daar toch opeens The Opposites klaar om de zaterdag van Nirwana Tuinfeest de genadeslag te geven. En dat lukt de rappers Willy en Big2 moeiteloos. Het rap-duo bouwt een feestje dat zijn weerga niet kent, waarbij uitstapjes naar gabber en Belle Helene van Doe Maar de feestvreugde alleen maar vergroten. Het hele veld deint van links naar rechts, springt, zakt op de hurken, zingt en schreeuwt mee, en kan na een uur volledig uitgeput naar huis. Missie geslaagd heet dat dan. Iets dat geldt voor het hele weekeinde. Nirwana Tuinfeest verhoogde vorig jaar dan misschien de capaciteit van 3800 naar 5000 bezoekers, maar blijft gelukkig nog steeds een van de best bewaarde festivalgeheimen van Brabant.