Hoera voor de zomervakantie! School’s out, so this is your week’s homework, boys and girls…

BAu – Indiffentemente 
DIY garagepunk met een vernissage van noise, dat is Bau, een uit Teramo (Italië) afkomstig kwartet in een notendop. Herinnert u zich Fugazi nog? Zo ja, dan is dit wel een aanradertje hoor. De band vormde zich tijdens de pandemie en vertaalde zijn woede en ergernis naar aanstekelijke noisy garagepunk. Check vooral Self Cannibal, het tweede nummer van het album, dat wat ons betreft wellicht wel een betere opener zou zijn geweest. Het wordt overigens gevolgd door het even aanstekelijke en verslavende Merci. Ook Rabid Dog, lekkere rammelrock en het aan bluesrock verwante John Montagu IV zijn absolute aanraders voor wie het album snel wil scannen. We zijn dan inmiddels bijna aan het eind van het nog geen half uur durende album. Heb je de smaak te pakken? Pak dan vooral het instrumentale slotnummer Mondo Queer ook even mee. Melodieuzer wordt het niet op Indiffentemente. Wat een visitekaartje van een band die uit verveling in 2021 ontstond en met geleende microfoons een ep-cassette maakte, waarvan diverse nummers hun weg vonden naar dit geslaagde album. (Agoo Records)

Other Houses – Didactic Debt Collectors 
Wat er zo leuk is aan Other Houses, is ongetwijfeld het hoge DIY-gehalte en het feit dat het zo’n onmiskenbaar 90’s geluid heeft. Ook leuk is dat het een ep betreft, en dat je dus niet meteen vastzit aan te veel muziek. Goed, dat kwam er niet zo aardig uit. Maar in het geval van Didactic Debt Collectors is het wel zo. Door openingsnummer Captive Audience word je aandacht eenvoudig getrokken. Het klinkt veelbelovend, akoestisch maar met ballen. Goeie opbouw ook, à la Smashing Pumpkins ten tijde van Mellon Collie. Jacket’s Creed is meer lo-fi, enigszins grungy en indie-achtig als Pixies in de jaren-80. Met Drab Vocabulary schieten we de powerpopkant op, terwijl het akoestische Arc Of The Arrow dan weer redelijk flets klinkt, al is het een leuke opmaat naar slotnummer Swine Among The Relics, dat wederom een vertrouwde 90’s-sound heeft; nuffige collegerock met oorwurmachtige riffjes. Leuk tussendoortje, maar vooral – als je zo oud bent als wij – als opstapje naar de muziek uit je jeugd. (Aagoo Records)

Georgia – Euphoric
Met de productie van Rostam (Haim, Carly Rae Jepsen) wordt de muziek van Georgia nóg meer pop dan het al was. Seeking Thrills uit 2020 stond bol van de lekker dansbare electro, EDM met een twist. Prima liedjes gecomplementeerd met die lichte stem maar heel effectieve van de Engelse. Wie dat een leuk album vond, vindt misschien net iets minder aan de opvolger. Single Euphoric doet nog het meest denken aan dat voorgaande album. Maar verder is de vette synthsound naar de achtergrond gedrongen ten gunste van alles wat het vederlichte pop maakt. Maar het zijn wel weer perfecte popliedjes hoor, die overlopen van de levenslust. (Domino, V2)

Guided By Voices – Welshpool Frillies
We moesten toch een beetje glimlachen om de ‘spin’ die gegeven werd aan de hoge productie van Robert Pollard en zijn band. Het zou aan de lockdowns hebben gelegen. Pollard zat maar alleen thuis en poepte er het ene na het ander kindje uit. De band hield het tempo thuis bij door hun bijdragen digitaal toe te voegen. Bij zo’n verhaal past dan de mededeling dat die niet aflatende stroom liedjes met een rauw randje nu afneemt. Maar toch ligt er gewoon weer een nieuw album. En dat kon zo snel omdat ze weer eens bij elkaar in één ruimte hebben gestaan en de bandrecorder gewoon mee hebben laten lopen om vast te leggen wat er uitkwam. Jawel, je proeft het live musiceren. Het druipt van de muren. Welnu, gewoon weer 15 puike nummers goed voor meer dan 40 minuten puntige indie met scherpe teksten. Hoor toch dat zo kenmerkende overgangetje in Meet The Star naar het eerste korte refrein. ‘Meet the star, his plectrum strums a universal web‘, hoera! (GBV Inc. Records)

Madmadmad – Behavioural Sink Delirium
Voor ik ‘m opzet bedenk ik me dat het misschien wel te veel is voor het brein, een heel album van Madmadmad achtereen. Gelukkig bleef het tot nu toe tot super opwindende ep’s in tijdsduur beperkt tot wat je zenuwstel aan kan. Nou, hop, daar gaan we dan maar. Madmadmad kun je dit najaar gaan zien in Nederland, waaronder tijdens Left of the Dial. Spek voor je bekkie als je bent van Holy Fuck of … . Op de derde van Madmadmad staan een paar liedjes van eerder verschenen ep’s. Totes Amazebal, Krautjerk en Flute and the Hobo bijvoorbeeld. Geen straf, en de Engelsen vullen die gestoorde onnavolgbare composities aan met af en toe een rustgevend uitstapje, als loungy maar dan een tikkie gek, Deckchairs. En die afwisseling blijkt het nu allemaal te doen te maken, dat prettig gestoorde bombardement van Madmadmad. Maar dan volgt de ruim tien minuten klokkende afsluiter In The Garden Of Mezcal en krijgen ze me op het laatste moment tóch nog gek! (Bad Vibrations)